ที่รู้เรื่องราวมากกว่าชาติที่แล้วมากมายนัก ถึงขนาดกระทำสิ่งใดก็ฉลาดกว่าชาติก่อนมากแล้วแท้ ๆ …
คิดไม่ถึงว่าจะต้องใช้น้ำใจมาปกปั้องชีวิตรวดเร็วถึงเพียงนี้
เซี่ยเวยยืนอยู่นอกตัวรถ มีเพียงผ้าม่านผืนหนึ่งที่ปล่อยลงมาขวางกั้นกับคนในรถ
เมื่อได้ยินเสียงของมือสังหาร เขามิได้รู้สึกประหลาดใจอันใด
กลับเป็นถ้อยคำของเจียงเสวี่ยหนิง ที่พอเขาได้ยินแล้วคิ้วคมก็ขยับเล็กน้อย รู้สึกว่ามีเรื่องน่าขบคิดอยู่บ้าง
รอบบริเวณปราศจากผู้คนสัญจรตั้งนานแล้วบนถนนมีแต่ไอสังหารเต็มไปหมด
เจี้ยนซูทอดสายตามองเข้าไปในตัวรถด้วยใบหน้าเย็นชา
เซี่ยเวยกลับมองหนุ่มน้อยสวมชุดจิ้นจวง[1]ซึ่งมัดชายแขนเสื้อและแบกเกาทัณฑ์บนแผ่นหลังข้างกายตน ก่อนจะโบกมือเล็กน้อย แสดงเจตนาให้เขาเข้าไป แล้วเอ่ยกับผู้ที่อยู่ในรถว่า “ถูกต้องคุณหนูรอง…หนิงมีบุญคุณช่วยชีวิตเวย มิหนำซ้ำบิดานางก็คบหาสนิทสนมกับเวยอีกด้วย หากท่านมีเรื่องไม่พอใจราชสำนัก ก็ถือเป็นงานหลวงที่เกี่ยวข้องกับแผ่นดิน บัดนี้จับตัวแม่นางที่ไม่รู้เรื่องราวเป็นตัวประกัน ออกจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์เกินไปสักหน่อยแล้ว หากต้องเลือกระหว่างกลุ่มกบฏกับผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิต เวยย่อมเลือกอย่างหลังเป็นธรรมดา คิดว่าท่านคงไม่อยากจบชีวิตอยู่ตรงนี้ หากท่านยินยอมปล่อยตัวคุณหนูรองหนิง ข้าน้อยจะให้คนไปเอาจดหมายคำสั่งมาสั่งให้คนเปิดประตูเมือง และส่งท่านออกจากเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ”
เหลวไหลทั้งเพ!
เจียงเสวี
