ใจเย็น
ใจเย็นสิ
เจียงเสวี่ยหนิงฝืนบังคับไม่ให้ตัวเองคิดมากเกินไป เรื่องของสายตา มิหนำซ้ำยังเป็นสายตาที่ได้พบกันครั้งแรก นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งเท่านั้น
สายตาของบุรุษยามมองสตรีที่ตนชื่นชอบแยกแยะได้ง่ายดายมาก
เพราะนอกจากความรัก ยังแฝงความใคร่ไม่มากก็น้อย
แต่สายตาของสตรีซึ่งมองสตรีที่ชื่นชอบนั้นปราศจากความใคร่ ความสัมพันธ์โดยพื้นฐานแทบไม่ต่างจากการได้เห็นสหายที่รู้สึกสนิทสนมและชื่นชอบมากเป็นพิเศษเท่าไรนัก
เงามืดจากชาติที่แล้วประทับลงในจิตใจของนางลึกเกินไป เลยกลายเป็นคนขวัญอ่อนไปบ้าง
เมื่อคิดได้ เจียงเสวี่ยหนิงก็สงบนิ่งขึ้นมาก
ใจนางปันปั่วน ทว่าไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าแม้เสิ่นจื่ออีจะยืนใกล้นางยิ่ง แต่อีกฝั่ายไม่รู้เลยว่ามีความคิดเหลวไหลและแปลกประหลาดสารพัดสารพันวนเวียนในจิตใจนางมากปานใดเพียงสั่งให้นางกำนัลข้างกายหยิบคันฉ่องทรงดอกกระจับขนาดเท่าฝั่ามือที่พกติดตัวออกมาลองส่องดู ครั้นเห็นลวดลายคล้ายกลีบดอกอิงเถาร่วงโรยกลีบหนึ่งก็ดวงตาเปล่งประกาย เผยความประทับใจหลายส่วน
เมื่อครู่ยามแรกพบเจียงเสวี่ยหนิง เสิ่นจื่ออีตื่นตะลึงรูปโฉมของนางจริง ๆ นึกว่าเยี่ยนหลินชอบนางเพียงเพราะความงาม คาดไม่ถึงว่าแค่คำพูดไม่กี่ประโยค คุณหนูรองเจียงผู้นี้กลับทำให้ตนได้เห็นด้านที่แตกต่างจากคุณหนูโดยทั่วไปอย่างสิ้นเชิงมีคุณหนูในเมืองหลวงผู้ใดบ้างจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมาได้
เสิ่นจื่ออีเล่นกับเยี่ยนหลินมาตั้ง
