งหกฉื่อมือสังหารถึงบอกให้เขาหยุด ก่อนจะดันร่างเจียงเสวี่ยหนิงที่ตนคุมตัวอยู่อย่างแรง เจียงเสวี่ยหนิงไม่อยากลงไปเลยจริง ๆ มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าหากนางลงไปแล้วจะมีเกาทัณฑ์ดอกหนึ่งตัดทะลุศีรษะหรือไม่
แต่ดาบอยู่ที่คอ จะไม่ลงก็ไม่ได้
ยามนี้จึงทำได้เพียงเดินลงไป
มือสังหารคุมนางตลอดทาง เขาค่อย ๆ พานางเคลื่อนเข้าหาเซี่ยเวย
เจียงเสวี่ยหนิงสั่นเทาไปทั้งร่าง
นางรู้สึกว่าพญายมยืนเคาะประตูอยู่ข้างนอกแล้ว
คาดไม่ถึงว่าพอเข้าใกล้เซี่ยเวยได้แล้ว มือสังหารกลับผลักนางออกอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย เงื้อดาบฟันใส่เซี่ยเวย
สีหน้าเซี่ยเวยหาได้แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
เวลาเพียงชั่วประกายไฟ เจียงเสวี่ยหนิงรู้ทันทีว่านี่คือโอกาสแล้ว จึงโผเข้าหาเซี่ยเวยโดยปราศจากความลังเล เพราะนางไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อมีเซี่ยเวยกั้นอยู่ ผู้ที่น้าวสายเกาทัณฑ์บนหอจะยังกล้าเล็งนางอีก
กลิ่นหอมเย็นหวานสดชื่นหอบหนึ่งปะทะใบหน้า เซี่ยเวยคำนวณการเคลื่อนไหวของมือสังหารผู้นั้นได้ แต่ไม่อาจคำนวณได้ว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะ ‘ล้ม’ เข้ามา มุมปากพลันกระตุกเล็กน้อย โชคยังดีที่เขามีปฏิกิริยารวดเร็ว จึงยื่นมือออกไปทันประคองตัวนางก่อนได้ล้มทับตนและยังทันแยกระยะห่างระหว่างสองคนนั้นอย่างเร็วรี่อีกด้วย
ขณะเดียวกันบังเกิดเสียงหวีดหวิวดัง ‘ฟึบ’ในอากาศครั้งหนึ่ง บรรยากาศที่เงียบเชียบทว่าเต็มไปด้วยอันตรายคล้ายมีเสียงสายเกาทัณฑ์ดังกึกก้องไปทั่ว
มีลูกดอกยิงจากหอสูงแห่งน
