าด้วยสาเหตุใด”นางไม่พูดยังพอทำเนา แต่พอพูดขึ้นมาก็ยิ่งทำให้คนคาดเดากันไปใหญ่ “เช่นนั้นก็คือการมาหาโดยเฉพาะเลยน่ะสิ จวนชิงหย่วนปั๋อช่างได้รับเกียรติแล้วจริง ๆ”
เจียงเสวี่ยหนิงนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งบริเวณริมหน้าต่าง นางทอดสายตามองไปข้างนอกโดยไม่กล่าวคำ ใบหน้าปราศจากความเขินอายหรือความตื่นเต้นใด ๆ ต่างจากที่ผู้อื่นลอบแสดงออก
ส่วนความสนใจของผู้อื่นก็ไม่ได้อยู่ที่ตัวนางเช่นกัน
มีเพียงโหยวซวงที่มองนางเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างไม่นานนักเยี่ยนหลินก็เข้ามาใกล้ ทั้งยังเดินมาริมหน้าต่างพอดี
วันนี้เป็นงานเลี้ยงของจวนชิงหย่วนปั๋อ หากเยี่ยนซื่อจื่ออยู่เพียงทางฝังแขกบุรุษก็แล้วไปเถอะตอนนี้กลับเดินมาทางฝังแขกสตรี จึงทำให้ผู้อื่นอดคิดฟุั้งซ่านไม่ได้ ทั้งมาจวนปั๋อ ทั้งเดินมาทางฝังแขกสตรี มิหนำซ้ำยังให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงด้วย หากวิเคราะห์กันตามเหตุผลปกติทั่วไปแล้วจะต้องมาหาคุณหนูจวนตระกูลโหยวอย่างแน่นอน
สายตาจากคนรอบด้านไปอยู่บนร่างโหยวเย่ว์ทันทีไม่รู้เป็นเพราะสงสัย อิจฉา หรือว่าริษยามากกว่ากัน
โหยวเย่ว์ตกเป็นเปั้าสายตา รู้สึกประหม่าตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนเกือบเผลอทำถ้วยชาคว่ำ แต่ไม่นานนักความประหม่านี้ก็เปลี่ยนเป็นกระหยิ่มยิ้มย่องและหลงไปกับเสียงชื่นชมจอมปลอม
อย่างไรเสียนางก็เป็นเจ้าภาพ จะต้องต้อนรับขับสู้แขกผู้มาเยือน
นางสูดลมหายใจเบา ๆ คราหนึ่ง สะกดกลั้นดวงใจที่เต้นจนแทบจะกระดอนออก
