นมาจะทำให้ทุกคนหาทางลงไม่ได้ จึงลุกออกไปจากโถงรับแขกตามที่เขาบอก
นางเพิ่งจะก้าวย่างออกไป โถงรับแขกด้านหลังก็เดือดพล่าน
เหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ซึ่งก่อนหน้านี้ยังถวิลหาเยี่ยนซื่อจื่อต่างไม่กล้าเชื่อสายตาตนเองแม้กระทั่งสายตายามมองโหยวเย่ว์ก็ยังดูแปลกประหลาดเพิ่มอีกหลายส่วน
เมื่อครู่โหยวเย่ว์กระวีกระวาดยืนขึ้นในฐานะเจ้าภาพ เพิ่งจะเอ่ยทักทายแขกได้เพียงครึ่งประโยค ใครจะคาดคิดว่าแขกผู้สูงศักดิ์คนนี้กลับไม่เหลือบแลนางแม้แต่น้อย กลับเอ่ยวาจาสนทนากับคุณหนูรองเจียงซึ่งนางคิดว่าเป็นพวกไม่ได้ความแทน มิหนำซ้ำจากถ้อยคำก็ดูเหมือนจะรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี ทำเอาพวกนางตกใจจนอ้าปากค้าง
นี่ต่างจากการตบหน้าตรงไหน
เดิมทีนางนึกว่าเยี่ยนซื่อจื่อและหลินจืออ๋องมาร่วมงานเลี้ยง อาจเพราะจวนชิงหย่วนปั๋อมีความสามารถอะไรบางอย่างที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่เมื่อดูจากคำพูดและการกระทำของเยี่ยนซื่อจื่อเมื่อสักครู่ กลับเหมือนไม่ใช่อย่างที่คิดโดยสิ้นเชิง
โหยวเย่ว์ยืนอยู่ที่เดิม ทอดสายตามองเงาร่างที่เดินจากไปไกลสองร่างนั้น พลันปรากฏสีหน้าอันหลากหลาย ดูแล้วช่าง ‘ตระการตา’ ยิ่งนัก
*****
เยี่ยนหลินเดินอยู่เบื้องหน้า มีเจียงเสวี่ยหนิงทิ้งห่างออกไปครึ่งก้าว ส่วนชิงเฟิงและถังเอ๋อร์อยู่ข้างหลัง เพียงเดินติดตามมาห่าง ๆ
ครั้นมาถึงสถานที่อันเงียบสงัดและห่างไกลบริเวณหัวมุมสวนดอกไม้ เยี่ยนหลินก็หยุดฝีเท้ามองนางด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้าย
