ม่ได้ไปจวนเฉิงกั๋วกง ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรมากนักเจียงเสวี่ยหนิงแอบคิดในใจว่ามารดาคงรู้สึกโล่งอก
เมิ่งซื่อต้องการไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนเฉิงกั๋วกงอยู่แล้ว ไม่สู้พาเพียงเจียงเสวี่ยฮุ่ยผู้สง่างามมีจริยามารยาทและรู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควรไปจะดีกว่าหากพานางที่มีนิสัยดื้อรั้นและเอาแต่ใจไป ก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรอีกบ้าง
เช้าวันต่อมา เจียงเสวี่ยหนิงตื่นขึ้นมากินโจ๊กแต่งตัวเกล้าผม จากนั้นจึงก้าวขึ้นรถม้าที่ทางจวนจัดเตรียมเอาไว้ให้ ขับอ้อมผ่านครึ่งเมืองมุ่งหน้าไปยังจวนชิงหย่วนปั๋อ
จวนชิงหย่วนปั๋อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง แถบนั้นมีแต่ตระกูลของผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่
เมื่อเทียบกับตระกูลอันสูงส่งจนน่าตื่นตระหนกเช่นจวนเฉิงกั๋วกง สิงโตหินสองตัวบริเวณหน้าประตูจวนชิงหย่วนปั๋อก็พอจะเสริมบารมีกับเขาอยู่บ้าง ทว่าบรรยากาศบริเวณหน้าประตูและลานเรือนกลับดูทรุดโทรมไปหน่อยอย่างเห็นได้ชัด
โชคยังดีวันนี้มีผู้มาร่วมงานเลี้ยงจำนวนไม่น้อย
เบื้องหน้าประตูที่เคยเงียบเหงาในกาลก่อนยามนี้ถือว่ามีผู้คนสัญจรไปมาคับคั่งพอสมควรผู้คนใบหน้าประดับรอยยิ้มกล่าวทักทายกันขณะเดินเข้าประตูไม่ขาดสาย พาให้คนคิดว่าหรือจวนชิงหย่วนปั๋อกำลังจะรุ่งโรจน์อีกครั้ง
ชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงเคยได้ยินโหยวฟางอิ๋นเล่าให้ฟัง ทำให้รู้สถานการณ์ปัจจุบันของจวนชิงหย่วนปั๋อแจ่มแจ้ง ยามนี้ขณะเพิ่งจะลงจากรถม้าและได้เห็นบรรยากาศโดยรอบคึกคักก็เกือบนึกว่าตนมาผิดที
