างอิ๋นได้ราง ๆท้ายที่สุดโหยวฟางอิ๋นก็อ้างว้างเดียวดายผู้อื่นรู้เพียงนางทำตัวไม่เหมือนใคร คิดว่านางแปลกแยกและกำเริบเสิบสาน ทว่ามีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่รู้ว่าตนแตกต่างจากผู้อื่น
บางทีอาจเพราะอยู่กันคนละ ‘โลก’ ก็เป็นได้
ตามความเข้าใจของเจียงเสวี่ยหนิง คำว่า‘โลก’ มักใช้ในพระพุทธ-ศาสนา แต่ดูเหมือนโหยวฟางอิ๋นกลับชอบใช้แทนคำว่า ‘ใต้หล้า’
เจียงเสวี่ยหนิงทอดสายตามองเทียบเชิญวาดลวดลายวิจิตรประณีต รอยยิ้มเพียงน้อยนิดซึ่งก่อนหน้านี้ยังประดับอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายมีทางเลือกปรากฏตรงหน้านางอีกอย่างแล้ว
หากชาตินี้โหยวฟางอิ๋นมายังโลกแห่งนี้เหมือนชาติที่แล้ว โหยวฟางอิ๋น อาจเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เข้าใจเจียงเสวี่ยหนิงก็เป็นได้ อย่างไรเสียชาติก่อนช่วงที่ถูกกักบริเวณ พวกนางกลายเป็นผู้รู้ใจที่คุยกันได้ทุกเรื่อง พิสูจน์ว่าคนทั้งคู่มีนิสัยเข้ากันได้ หากใช้ความสามารถของโหยวฟางอิ๋น และใช้ข้อได้เปรียบจากการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเพราะการย้อนเวลาของนาง สองฝั่ายร่วมมือกัน ขอเพียงระมัดระวังในช่วงแรกแล้วดำเนินการให้ดี ไม่แน่ว่าอาจจะต่อกรเซี่ยเวยได้
หากพูดด้วยสำบัดสำนวนของโหยวฟางอิ๋นหญิงสาวผู้ทะลุมิติจะกลายเป็น ‘ลูกพี่’ ของเจียงเสวี่ยหนิง
แต่กระนั้นเจียงเสวี่ยหนิงก็รู้ว่าโหยวฟางอิ๋นเกลียดโลกนี้เข้ากระดูกดำ
*****
ค่ำคืนนี้นางนอนบนเตียงใต้ม่านโปร่งบางเบาพลิกตัวไปมา ผ่านไปเนิ่นนานก็ยากจะข่มตานอน
ความทรงจำชาติก่อ
