อยเพื่อรุกดีกว่า ฉะนั้นจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที“เพียงแต่ปกติแล้วเจ้าก็ปกปั้องพวกนางมากเหมือนกัน ทำให้พลอยเข้าใจว่าพวกนางปรนนิบัติรับใช้ได้ไม่เลว บ่าวไพร่ภายในจวนจะลักเล็กขโมยน้อยบ้างเจ้าคงถือเป็นเรื่องธรรมดาแต่วันนี้กลับมาหาบิดาเพื่อขอให้ทวงความเป็นธรรมให้ ทั้งยังอยากจัดการคนในเรือนอีกด้วยเรื่องนี้ว่าไปแล้วเจ้าจัดการกันเองภายในเรือนก็ได้ไฉนต้องทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย?”
นี่ช่างเป็นการหักมุมที่ลื่นไหลและเป็นธรรมชาติเสียจริง
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงได้ฟังก็ยืนมองเจียงปั๋อโหยวนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง นางพอจะมองต้นสายปลายเหตุออก เลยหมุนกายแล้วเอ่ยว่า “ที่ท่านพ่อกล่าวก็มีเหตุผล เป็นลูกที่ไตร่ตรองไม่รอบคอบเช่นนั้นไม่สู้ให้ลูกกลับเรือนและจัดการด้วยตนเองเล่าเจ้าคะ?”
“หา ๆ ! อย่านะ!”
เหตุใดปฏิกิริยาของนางถึงต่างจากที่ตนคิดไว้โดยสิ้นเชิงเล่า
ยามได้ยินคนช่วยออกหน้าแทนบรรดาสาวใช้และหญิงรับใช้พวกนั้น ก็ควรยิ่งโมโหเดือดดาลยิ่งอยากลงโทษคนพวกนั้นอย่างหนักไม่ใช่หรือ
เจียงปั๋อโหยวถูกคำพูดของนางย้อนใส่จนตั้งรับไม่ทัน เมื่อเห็นนางแสดงทีท่าว่าจะจากไปก็ไม่คิดสิ่งใดให้มากความอีก รีบยื่นมือขวางพร้อมยิ้มปลอบใจ “ดูเจ้าสิ ไหน ๆ ก็มาแล้ว พ่อจะให้เจ้ากลับไปจัดการด้วยตนเองเพียงลำพังอีกได้อย่างไรกันเล่า? จงรู้ไว้ว่าพ่อกำกับดูแลกรมคลังสิ่งที่ทนเห็นไม่ได้มากที่สุดก็คือพวกมือไม้สกปรกพรรค์นี้! ห
