ากในบ้านไม่สงบสุข แล้วจะปกครองบ้านเมืองได้อย่างไร? พ่อไม่มีทางให้เจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรมหรอก!”
หากพูดตั้งแต่แรกก็เรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไฉนต้องใช้วิธีถอยเพื่อรุกด้วยเล่า!
บิดานางนี่ช่างเหลือเกินจริง ๆ …เจียงเสวี่ยหนิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนไม่เป็นที่สังเกต รู้สึกสนุกอย่างหาได้ยากยิ่ง ทว่ากลับเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาหลายส่วนทันที
ยามเป็นคุณหนูอยู่ในจวน ต่อให้สาวใช้และหญิงรับใช้กระทำตัวเลวร้ายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรไม่ว่าจะเกิดปัญหาใดขึ้น ขอแค่ไปบอกกล่าวเยี่ยนหลิน โดยปกติแล้วอีกฝั่ายจะจัดการให้ทุกสิ่ง ทว่าหลังจากอภิเษกสมรสกับเสิ่นเจี้ย แม้ว่าคนผู้นั้นจะปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นช่วยนางจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ให้เรียบร้อยเช่นเยี่ยนหลิน ซ้ำครานั้นยังอยู่ในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยภยันตรายอย่างวังหลวง ต่อให้นางไม่ถนัดอีกสักเพียงใด แต่สภาพแวดล้อมก็บีบบังคับให้นางก้าวเดินไปยังเส้นทางดังกล่าวทีละก้าวอยู่ดีค่อย ๆ ขัดเกลาจนมีนิสัยหนักแน่นมั่นคงและรู้จักจัดการผู้อื่น
ทว่าเมื่อนำตัวนางในช่วงเวลานั้นมาเปรียบเทียบกับตัวนางในช่วงเยาว์วัย ช่างแตกต่างราวกับเป็นคนละคนเลยจริง ๆ
เจียงปั๋อโหยวมองนาง รู้สึกว่าแววตาของนางคล้ายบังเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย เขาจึงไถ่ถามด้วยความสงสัยทันที “ที่ผ่านมาเจ้า ‘ใจกว้าง’ กับพวกนางมากนัก พ่อกับท่านแม่ของเจ้ายังกังวลอยู่เลย แล้วเหตุใดวันนี้จู่ ๆ ก็
