่งฝั่ายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดบทที่ 3 กลับจวน (2)เมื่อเหยียนผิงอ๋องนั่งลงแล้วก็รู้สึกละอายใจเป็นล้นพ้น
วันนั้นหลังจากกลับถึงจวน เหยียนผิงอ๋องอ่านตำราอย่างคร่ำเคร่งทั้งคืน วันต่อมาไม่ได้มาตำหนักเหวินหวาสายอีกแม้แต่น้อย ไม่เพียงท่อง‘ตำราเผิงตั่ง’ ได้อย่างคล่องแคล่ว ยังท่อง ‘การว่ากล่าวตักเตือนถังไท่จงสิบเรื่อง[1]’ ได้อีกด้วยทำให้คนต้องมองเขาใหม่
นับจากนั้นก็ตั้งใจศึกษาหาความรู้
ต่อให้เหยียนผิงอ๋องจะกระทำเรื่องอับอายขายหน้ามากสักเพียงใด ถึงอย่างไรเขาก็อายุเพียงสิบสี่เท่านั้น ยังแย้งได้ว่าตนเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่รู้ความ
ทว่าเยี่ยนหลินกับเสิ่นเจี้ยอายุไม่น้อยแล้ว พึงรู้จักมีศักดิ์ศรี
ครานี้พวกเขาจึงมองประตูตำหนักเหวินหวาเมื่อได้ยินเสียงบรรยายซึ่งแว่วออกมาจากข้างในเบา ๆ ขนหัวก็พลันลุกชัน รู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อยๆ
ยังเป็นหวงเต๋อที่ฉลาดหัวไว หลังจากขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เสนอความคิดให้ “แต่ไหนแต่ไรมาท่านรองราชครูจะเอาเรื่องกันตรงนั้น ครั้นเวลาล่วงเลยไปก็จะไม่ถือสาหาความอีก และไม่เคยคิดบัญชีเก่ากับผู้ใด วันนี้กองพระราชพิธีส่งพิณโบราณมาคันหนึ่ง ฝั่าบาทพระราชทานให้ท่านรองราชครู ประเดี๋ยวต้องทดลองเล่นพิณช่วงพักดื่มน้ำชาหลังจากบรรยายไปแล้วสองคาบ ท่านรองราชครูชมชอบพิณมาก ไม่สู้ท่านอ๋องกับท่านโหวน้อยโปรดรออีกสักครู่ รอให้รองราชครูบรรเลงพิณแล้วกลับเข้าไป คิดว่าคงพอจะกล้อมแกล้มไปได้”
เสิ่นเจี้ยและเยี่ยน
