ตก ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดใด ดูเหมือนว่าตำราวิหารแห่งราตรีจะปรากฏตัวได้เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น ไม่ใช่แค่ต้องอยู่ในความมืดเท่านั้น
ขณะที่หลี่ลี่กำลังจะลุกออกจากผ้าห่มไปจัดตำราต่อ เขาก็รู้สึกเจ็บที่ต้นขาราวกับมีคนตบแรง ๆ ผ่านผ้าห่ม
ชายหนุ่มตกใจกระโดดออกจากผ้าห่ม พบว่าผู้ดูแลหลิวยืนอยู่ข้างเตียงไม้ไผ่ จ้องมองเขาอย่างดุดัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เจ้าเด็กขี้เกียจ! ยามกลางวันตะวันโด่งเช่นนี้ควรมุ่งมั่นทำงาน แต่เจ้ากลับขี้เกียจมานอนผ่อนกายหย่อนใจอยู่เช่นนี้หรือ? สำนักหมิงเยว่มิใช่ที่สำหรับผู้เกียจคร้านไร้จุดมุ่งหมาย! หากเจ้ามิอาจอดทนฟันฝ่าความยากลำบาก ก็รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่เสีย! กลับไปเป็นขอทานร่อนเร่ตามวิถีทางของเจ้า อย่ามาดึงดันแย่งชิงโอกาสอันล้ำค่าจากศิษย์ที่ใฝ่รู้! ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ปรารถนาจะเข้ามาศึกษาในสำนักแห่งนี้!”
ผู้ดูแลหลิวกล่าวจบก็ตวัดมือตบหลี่ลี่ทันที แต่เพราะหลี่ลี่มีปราณยุทธ์คุ้มกันไว้ เขาจึงไม่มีปฏิกิริยาใดเลย ทว่าบนใบหน้าของเขาก็ยังมีรอยนิ้วมือห้านิ้วประทับอยู่
หลี่ลี่เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายมาตลอดสิบสี่ปี ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ยาก เริ่มต้นจากการเป็นทาสชั้นต่ำสุดในเหวศิลากาฬไร้ซึ่งอิสรภาพ ถูกกดขี่ข่มเหง
แม้กระทั่งเมื่อเขาหนีออกได้ หลี่ลี่ก็ยังคงเผชิญกับชีวิตที่ยากลำบาก ถูกบีบให้เป็นเด็กขอทานร่อนเร่ไร้ที่พึ่งพิง ดังนั้นชีวิตของเขาจึงเต็ม
