อทีละคน
“สวี่เถา”
“ศิษย์อยู่นี่ขอรับ”
เหอวั่นมองสวี่เถาอย่างพินิจ พร้อมกับจดจำใบหน้าของเขา ก่อนจะสั่งว่า “เจ้าไปยืนรอข้าง ๆ ครู่หนึ่ง แล้วไปรับตำราปราณยุทธ์พร้อมกับศิษย์คนอื่น ๆ”
สวี่เถาคำนับ แล้วขยับไปยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
จากนั้นเหอวั่นก็ขานชื่อต่อทีละคน พร้อมกับจดจำใบหน้าของศิษย์ใหม่ทุกคน
หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป*[1] ในยามนี้รอบ ๆ ตัวของสวี่เถามีศิษย์มารวมตัวกันนับยี่สิบสองคน ศิษย์เหล่านี้ถูกผู้รับใช้คนหนึ่งนำทางไปรับตำราฝึกฝนที่หอตำรา
เหอวั่นยังคงขานชื่อต่อไป ขณะนี้มีศิษย์อีกยี่สิบห้าคนที่ถูกผู้รับใช้พาตัวไป ทว่าพวกเขากลับไม่ได้ไปรับตำรา แต่ถูกพาตัวไปทำงานรับใช้ทั่วไปแทน
ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้นำตำรากลับไปฝึกฝนได้ทันที ล้วนเป็นทายาทของผู้ฝึกยุทธ์มาก่อน ตามกฏของศิษย์สำนักนอก พวกเขาย่อมได้รับการยกเว้นไม่ต้องทำงานรับใช้เช่นนี้
ส่วนกลุ่มที่สองที่ถูกพาตัวไปทำงานรับใช้ ล้วนเป็นบุตรหลานจากตระกูลร่ำรวยที่จ่ายเงินมา แม้ว่าจะไม่สามารถยกเว้นงานเบ็ดเตล็ดได้ทั้งหมด ถึงกระนั้นเหอวั่นก็ให้พวกเขาทำงานรับใช้เพียงสามวัน เพื่อให้ปฏิบัติตามธรรมเนียมเท่านั้น
ส่วนศิษย์ที่เหลืออีกสิบสามคน เหอวั่นมองพวกเขาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
ศิษย์เหล่านี้ล้วนเป็นเด็กหนุ่มจากครอบครัวยากจน พวกเขาผ่านการทดสอบเข้าสำนักหมิงเยว่ได้ด้วยโชคชะตาและความมุ่งมั่น สำนักหมิงเยว่จึงไม่สามารถปฏิเสธพวกเขาได้ แต่จากประสบการณ์ท
