ินะ เราก็จินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าแวมไพร์จะเคี้ยวพริกขี้หนูในลักษณะใด…แต่ถ้าเป็นแวมไพร์เคี้ยวซาลาเปา กระเทียม และหัวหอมก็พอจะเคยเห็นผ่านตามาบ้าง… ไคลน์รำพันพลางชี้ไปทางประตูบ้านเป็นเชิงบอกใบ้ว่า อาหารจานดังกล่าวพร้อมกินทุกเมื่อเอ็มลินไวท์ครุ่นคิดราวสามวินาทีและบีบเสียงให้เล็กลง“จะว่าไป จากเหตุการณ์เมื่อคืน ข้าลองไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนและพบว่า เจ้าไม่ได้ทำอะไรเพื่อเป็นการช่วยให้ข้าถูกปล่อยตัวแม้แต่อย่างเดียว แล้วทำไมเจ้าถึงยังได้รับค่าจ้าง? ตาแก่นั่นคิดจะปล่อยข้าให้เป็นอิสระแต่แรกแล้ว!”ไคลน์ยิ้ม“คิดแบบนั้นก็ไม่ถูก ผู้ปกครองของคุณมอบหมายภารกิจให้ตามหาตัวคุณ ไม่ใช่ภารกิจช่วยเหลือ ในเมื่อผมเป็นคนพบคุณ ฉะนั้น เงินค่าจ้างก็ต้องเป็นของผมถูกต้องแล้ว และถ้าผม
ไม่เดินทางไปกระตุ้นเหตุการณ์ คุณคงเอาแต่หมกตัวอยู่ในวิหารฤดูเก็บเกี่ยวนานนับสัปดาห์หรือนับเดือน ก่อนจะรู้ตัวว่าตนไม่ได้ถูกบิชอปยักษ์กักขัง เหนือสิ่งอื่นใด ถ้าไม่มีผม คุณจะไม่มีทางทราบเลยว่าเทียนไขจิตฝันร้ายมีพลังสำหรับชี้นำบุคคลอื่น”“เจ้ากำลังจะบอกเป็นนัยว่า สมองของข้าต่ำกว่ามาตรฐานมนุษย์หรือไง?”ใบหน้าเอ็มลินเริ่มโกรธเคืองผิดแล้ว ไม่ได้บอกเป็นนัย แต่บอกโต้งๆ เลยต่างหาก…ไคลน์ยิ้มเงียบพลางเปิดประตูและเดินตรงเข้าไปในครัว หัวสมองมีเพียงซุปรสเลิศซึ่งตนพิถีพิถันปรุงขึ้นมา กินกับข้าวสวยร้อนๆ สีขาว กินกับเนื้อสันในอ่อนนุ่มเหนียวหนึบ ซดกับไขกระ
