“ผิดแล้ว ผมแค่โชคดีเท่านั้น มีพระองค์ช่วยอวยพรจากฟากฟั้า”ไคลน์ถ่อมตนขณะเดินหลบทาง พลางเชิญชวนให้สจ๊วตเข้ามาข้างในชายหนุ่มพูดความจริง เรื่องราวในคราวนี้มีดวงมาเกี่ยวข้องเสียมาก ก่อนสจ๊วตจะตกปากรับทำภารกิจ ไคลน์ทราบล่วงหน้าแล้วว่าแวมไพร์หนุ่มถูกขังภายในห้องใต้ดินวิหารสจ๊วตสั่นระริกเล็กน้อยขณะถอดโค้ทตัวหนาและหมวกแขวนไว้บนราวผ้า“อากาศเริ่มกลับมาระยำอีกแล้ว บางที่ ผมควรเปลี่ยนไปสวมเสื้อจำพวกขนสัตว์ดูบ้าง”มันกล่าวอย่างหัวเสีย“แต่ผมกลับคิดว่าพวกเรายังเรียกอากาศแบบนี้ว่าเย็นจัดไม่ได้ หากคุณขึ้นไปทางตอนเหนือของแคว้นเลียบทะเลและลอง
พักค้างคืนแถวนั้นสักวัน คุณจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าอากาศหนาวของจริงเป็นเช่นไร” ไคลน์ยิ้มจากนั้น มันซักถามตามมารยาท“กาแฟร้อนสักแก้วไหม?”“ไม่เกรงใจก็แล้วกัน” สจ๊วตเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง “ผมเคยไปทางเหนือของแคว้นเลียบทะเลมาแล้ว และทราบว่าหิมะแถวนั้นเย็นจัดมากเพียงใด ถือเป็นการลาพักร้อนแสนคุ้มค่า แต่อากาศเย็นของเบ็คลันด์ก็ไม่ด้อยกว่ากันมากนัก มันแทรกซึมผ่านเสื้อโค้ทของผมเข้ามาราวกับใช้เวทมนตร์ แถมยังกัดกร่อนเข้าไปถึงแก่นกระดูก!“อา~ เตาผิงคือของขวัญจากพระองค์!”สจ๊วตยืนหน้าเตาผิงร้อนราวยี่สิบวินาที่ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาและหันมาจ้องไคลน์ ผู้กำลังง่วนอยู่กับการชงกาแฟกึ่งสำเร็จรูป“ผมจะลงใต้ไปตกปลาแถวอ่าวเดซี่ในช่วงหยุดยาวปีใหม่นี้ แล้วคุณล่ะ? มีแผนลาพักร้อ
