ามปีก่อนให้ฟังได้ไหม?”พี่ชายของสามีมิสอาลิสา? บางที่ เขาเป็นสมาชิกตระกูลลับดังกล่าว…ฟอร์สเรียกสติกลับมาและเผยรอยยิ้ม“ไม่มีปัญหาค่ะ”สมองของหญิงสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ว่าสิ่งใดควรพูดและสิ่งใดไม่ควรชายชราชี้ไปทางด้านหลัง“ทางนั้นมีร้านกาแฟบรรยากาศน่าสนใจ”…ไคลน์กลับมาเยือนหอพักสภาพค่อนข้างเก่าในเขตตะวันออกอีกครั้ง
มันเห็นหญิงสาวซึ่งเคยมีปากเสียงบนถนนอย่างหยาบคายเมื่อคราวก่อน แต่ปัจจุบัน หญิงคนดังกล่าวกำลังยืนข้างกองผ้าขนาดใหญ่ของลูกค้า ใบหน้าค่อนข้างชราปราศจากประกายความสุขโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะสิ่งใดต่อไป แววตาเหม่อลอยคล้ายกับวิญญาณหลุดจากร่างทางด้านลูกสาวคนโต เด็กสาวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด กำลังนั่งบนเตียงเพื่อเตรียมซักผ้าเธอเอาแต่ส่งเสียงสะอื้นไม่หยุด“หนูผิดเอง… หนูไม่ยอมดูแลน้องให้ดี… ไม่น่าพาน้องเข้าไปในซอยแคบทางลัดนั่นเลย เธอบอกว่าตัวเองกำลังจะได้เรียนศัพท์ใหม่จากโรงเรียนกุศลในคืนนี้ เป็นความผิดของหนู… เป็นความผิดของหนู…”ไลฟพลันได้สติกลับมาและหันไปจ้องลูกสาวคนโต หญิงสาวสลัดใบหน้าโศกเศร้าพลางตวาดด้วยโทสะ
“ร้องแล้วมันได้อะไรขึ้นมา? ไปทำงานต่อได้แล้ว! อยากอดตายนักหรือไง? เด็กไม่ได้เรียนหนังสืออย่างเธอคงไม่มีอนาคตแบบอื่นรออยู่หรอกนะ!”หลังจากดุด่าเสร็จ ไลฟหันมาเห็นเฒ่าโคห์เลอร์หน้าประตู“เฒ่าโคห์เลอร์เองหรือ? …แล้วเขาคือ?” หญิงสาวขมวดคิ้ว
