้อนขณะสมองกำลังนึกทบทวนอดีต หญิงสาวเริ่มได้รับแรงบันดาลใจใหม่สำหรับงานเขียนของตนทันใดนั้น ฟอร์สเหลือบเห็นชายชราสวมโค้ทขนสัตว์และหมวกทรงกึ่งสูงสีดำ กำลังยืนหน้าประตูอาคารหมายเลข 39ชายคนดังกล่าวสั่นกริ่งบ้านทั้งหมดสามครั้งผ่านไปราวสามนาที่ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเปิดประตู ชายชราดวงตาสีฟั้าส่ายหัวและหันหลังเตรียมกลับ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ก็ยังไม่มีใครตอบรับเหมือนเคย…”จนกระทั่งอีกฝั่ายตระหนักว่าฟอร์สกำลังยืนมองจากด้านข้าง มันเดินตรงเข้าหาพลางเผยรอยยิ้มเป็นมิตร
“คนสวย คุณอาศัยในย่านนี้หรือ? รู้จักลาโบโร่กับอาลิสาไหม?”อาลิสา? นี่มันชื่อของหญิงชรา… ยังไม่มีผู้เช่ารายใหม่ย้ายเข้ามาอีกหรือ?หลังจากใช้ความคิดสักพัก ฟอร์ขานตอบ“ดิฉันไม่แน่ใจว่าจะเป็นอาลิสาเดียวกับของคุณหรือไม่เธอเคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้มานาน แต่เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่สามปีก่อน”“เสียชีวิตไปตั้งแต่สามปีก่อน? แล้วลาโบโร่ล่ะ?”ชายชราผู้มีรอยย่นตรงหางตารีบซักถามอย่างร้อนรน“สามีของเธอเสียชีวิตไปก่อนเธอเสียอีก” ฟอร์สตอบตามความจริงชายชราเผยสีหน้าตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนเผยรอยยิ้มขื่นขมโดยไม่ปิดบังหลังจากถูกบรรยากาศเงียบงันปกคลุมเป็นเวลานาน ชายชราเงยหน้ากล่าวกับฟอร์ส
“ขอบใจมาก สาวสวย”“ผมเป็นพี่ชายของลาโบโร่ อาศัยในแคว้นเลียบทะเลมาตลอด จนกระทั่งจดหมายจากพวกเขาขาดหายไป จึงลองตัดสินใจแวะมาเยี่ยมเยียน คุณช่วยเล่ารายละเอียดในช่วงสองส
