“…แต่พวกเขาไม่มีเงิน” โคห์เลอร์เตือนไคลน์หยิบหมวกและไม้ค้ำ“ผมชอบทำกุศล”…เขตเชอร์วู้ด ภายในหอพักซึ่งสองสาวเช่าอาศัยร่วมกันซิลกลับไปใช้ชีวิตนักล่าค่าหัวตามเดิม ส่วนฟอร์สรีบปันต้นฉบับเพื่อออกหนังสือนิยายเล่มใหม่ หวังออมเงินซื้อวัตถุดิบหลักโอสถนักตุกติกแต่การเขียนหนังสือนิยายสักเล่มย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ฟอร์สเกาหัวแกร่กด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย จนกระทั่งตัดสินใจออกไปเดินเล่นเพื่อมองหาแรงบันดาลใจ
ขณะก้าวเดิน หญิงสาวพบว่าเธอวกกลับมายังละแวกคุ้นเคยโดยไม่รู้ตัวถัดไปไม่ไกลคือคลินิกยุสเซฟ ถือเป็นสถานพยาบาลเอกชนขนาดปานกลาง ซึ่งเคยเป็นสำนักงานแห่งแรกในชีวิตของเธอหลังจากยืนจ้องอยู่นาน ฟอร์สเริ่มหวนนึกถึงเรื่องราวของหญิงชราผู้ชักนำให้เธอเข้าสู่โลกผู้วิเศษ จึงตัดสินใจเดินเข้าไปในซอยแคบฝังขวาเพื่อใช้เป็นทางลัดสองฝังถนนเต็มไปด้วยใบต้นเมเปิล บรรยากาศโดยรวมค่อนข้างเงียบสงบฟอร์สยังจำได้ดีว่าหญิงชราเคยอาศัยอยู่ในอาคารหมายเลข39 ย้อนกลับไปตอนนั้น เธอมีเหตุให้มาเยือนบ่อยครั้งเนื่องจากต้องนำยามาส่ง รวมถึงการช่วยฉีดเข้าเส้นเลือด และบางครั้งก็ช่วยทำงานบ้านจิปาถะผ่านมาเกือบสามปี… บ้านหลังดังกล่าวคงเปลี่ยนมือผู้เช่าไปหลายคนแล้ว… เรายังจำได้แม่นยำ ขณะแวะมาช่วยเก็บ
กวาดบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย เราได้พบสมุดบันทึกประหลาดหลายเล่ม…ฟอร์สเดินทอดน่องใต้ร่มเงาต้นเมเปิลไร้ใบจนกระทั่งมาถึงอาคารหมายเลข 39 อย่างไม่รีบร
