ันเปือน มันหันมาซักถามไคลน์ถึงเหตุผลของการมาเยี่ยมเยียนเมื่อทราบเรื่องเบื้องต้น เยอร์เก้นหันไปทางแวมไพร์หนุ่ม
“คุณหมอไวท์ โรคปอดของคุณย่ามีอาการเป็นยังไงบ้างครับ?” นักกฎหมายซักถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเอ็มลินคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ดี มันเริ่มอธิบายรายละเอียดของโรคปอดทุกซอกมุม จนกระทั่งข้อมูลจำนวนมากแล่นเข้าไปในหัวเยอร์เก้น แวมไพร์กลุ่มจึงกล่าว“เธอจำเป็นต้องได้รับอากาศบริสุทธิ์และอบอุ่นเป็นเวลานาน นั่นคือคำแนะนำด้วยความหวังดีจากผม นอกจากนั้นผมยังมียาชนิดพิเศษสำหรับบรรเทาอาการของเธอโดยเฉพาะไม่ต้องกังวล ผมไม่คิดเงินพวกคุณ”ขณะเล่า มันล้วงหยิบใบอนุญาตและขวดโลหะขนาดเล็ก“มีผลข้างเคียงไหม?” เยอร์เก้นซักไซ้“ไม่มีเลย ปัญหาเดียวของมันคือการไม่สามารถรักษารากเหง้าของโรคได้อย่างสมบูรณ์ เพียงช่วยเยียวยาได้ชั่วคราว”เอ็มลินตอบด้วยมาดของมืออาชีพ
“หากไม่ใช่เพราะนักสืบโมเรียตี้ ผมจะไม่ให้ยาชนิดนี้กับใครเด็ดขาด”“ขอดิฉันลองกินได้ไหม? แค่ก…” คุณนายดอริสพูดแทรกเยอร์เก้นหันมาจ้องไคลน์อีกครั้ง ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ เนื่องจากทำนายยืนยันสรรพคุณของตัวยาเรียบร้อยแล้ว“ก็ได้” เยอร์เก้นไม่มีทางเลือดมันยืนจ้องคุณนายดอริสบรรจงดื่มของเหลวในขวดโลหะพลางประเมินท่าทีตอบสนองของเธอเป็นระยะในช่วงต้นยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เธอเริ่มหายใจได้สะดวกขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปดอริสลุกขึ้นยืนและโน้มตัวไปลงอุ้มแมวดำอย่าง
