ยจานสเต๊กเนื้อย่างจนขอบดำเกรียม และมันฝรั่งบดสีเดียวกันชายหนุ่มไม่ประหลาดกับสภาพอาหารสักเท่าไร เพราะทั้งหมดเป็นฝีมือมาดามดอริส แม่ครัวอาวุธโสผู้ใช้เทคนิคการประกอบอาหารแบบเก่า ส่งผลให้หน้าตาอาหารไม่เลิศหรู แต่รสชาติไม่เป็นสองรองใครสุดยอดแม่ครัว…ไคลน์นั่งเก้าอี้ฝังตรงข้ามเยอร์เก้นและเป็นฝั่ายเริ่มบทสนทนา“คุณกำลังกินอาหารเย็นอยู่หรือ”
“ถูกต้อง ผมชอบกินอาหารและมองออกไปนอกหน้าต่างช่วยให้สมองผ่อนคลายและวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ได้ดีขึ้น” เยอร์เก้นเล่าพลางสอดผ้าเช็ดปากเข้าไปในคอเสื้อ และจับมีดส้อมเตรียมลงมือรับประทานไคลน์มองไปรอบห้องก่อนหันมาถาม“แล้วมาดามดอริสไปไหน?”เยอร์เก้นถอนหายใจด้วยสีหน้าอึมครึม“อากาศเย็นลงทุกที่ โรคปอดเรื้อรังของเธอดันกำเริบขึ้นมา จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพักผ่อนในโรงพยาบาลอีกสักระยะ”“ขอให้พระองค์อวยพร” ไคลน์บรรจงทำสัญลักษณ์สามจุดบนหน้าอก แสดงตัวว่าเป็นผู้ศรัทธาของเทพจักรกลไอน้ำถัดมา ชายหนุ่มตัดชิ้นสเต๊กและใช้ส้อมจิ้มเข้าปากอย่างชำนาญ
ทันใดนั้น ไคลน์ฉุกคิดบางสิ่งได้กะทันหัน จึงรีบถามออกไปอย่างลนลาน“ล…แล้วใครเป็นคนทำอาหาร? คุณหรือ”“แน่นอน เพิ่งทำเสร็จใหม่เอี่ยม” เยอร์เก้นตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยหากอาหารเหล่านี้ไม่ได้ถูกปรุงโดยสุดยอดแม่ครัวมืออาชีพมาดามดอริส ถ้าอย่างนั้น ไอ้รอยไหม้พวกนี้ก็คือ…มุมปากไคลน์กระตุกระรัว มันพยายามข่มความคิดด้านลบทำทีใจดีสู้เสือ ยอมเสี่ยงเคี้ยวเนื้
