่นานนัก ยอดฝีมือก็แออัดกันเต็มหน้าตำหนักเจ้านิกายเทวมาร ต่างผู้ล้วนแผ่ปราณทรงพลัง
“เฒ่าจ้าว! ผ่านมาหกหมื่นปีแล้ว เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ!”
“เจ้ายังไม่ตาย ข้าจะตายได้เช่นไรเล่า?”
“จางเทียนคั่ว! อัจฉริยะไร้เทียมทานเมื่อห้าหมื่นปีก่อน บุคคลอันดับหนึ่งเหนือเหล่าอัจฉริยะในขณะนั้นก็มาด้วย ยังแกร่งกล้ามิสร่างเลย”
“อย่าเอาข้าไปโพนทะนาสิ เทียบกับเจ้านิกายเจียงแล้ว ข้าจะนับเป็นอะไรได้”
ตัวตนสูงสุดมากมายของยุคสมัยปรากฏตัว พวกเขาล้วนถวิลหาการบรรลุเซียน เพื่อชีวิตอมตะ เขียนตำนานของพวกเขาได้ต่อไป
แอ๊ด~
เมื่อประตูตำหนักเปิดออก ยอดฝีมือมากมายที่เสวนากันหน้าประตูก็หุบปากมองมา
ชายผู้ผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหลาเดินออกมา ร่างของเขาไร้ซึ่งปราณใด ๆ ราวปุถุชนคนหนึ่ง
“เจ้านิกายเจียง!”
เหล่ายอดฝีมือกุมกำปั้นคารวะทันที
บุคคลเดียวที่พวกเขามิอาจสัมผัสปราณใด ๆ ได้ก็คือผู้ที่ก้าวข้ามพวกเขาไปแล้ว และผู้ที่มีการฝึกฝนก้าวล ้าพวกเขาได้ก็ต้องเป็นเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันมีเวลาจำกัด เขาจึงมิคิดเสวนามากความ “ขอข้าบอกก่อนล่วงหน้า ที่ที่พวกเจ้ากำลังจะได้ไปมิใช่ภพเซียน แต่พวกเจ้าสามารถบรรลุเซียนกันที่นั่นได้ และมีช่องทางต่อไปยังภพเซียนเช่นกัน”
“เจ้านิกายเจียง แน่ใจหรือว่ามิได้โกหกเรา?” ยังมีบางบุคคลเคลือบแคลงใจ
เจียงผิงอันชำเลืองอีกฝ่ายผ่าน ๆ จิตสังหารน่าสะพรึงกลัวจากตัวเขากระจายไปทั่วทิศ ชั่วขณะนั้น ปวงชนล้วนขนลุกซู่ ใบหน้าเปี่ยม
