ความพรั่นพรึง เกิดความคิดอยากวิ่งหนี แต่ก็พบว่าพลังในกายแข็งทื่อมิอาจขยับโคจร
พริบตาต่อมา เจียงผิงอันก็เก็บจิตสังหาร “พวกเจ้าไม่มีอะไรควรค่าให้ข้ามาหลอก หากข้าอยากได้สมบัติ แค่ฆ่าพวกเจ้าเสียไม่ง่ายกว่าหรือ?”
อาภรณ์ปวงชนโชกเหงื่อ ดวงตาที่มองมายังเจียงผิงอันเปี่ยมความหวาดกลัว
พวกเขารู้ว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งมาก แต่คงมิคาดเป็นแน่ว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเพียงนี้ เพียงจิตสังหารลำพังก็ทำให้พวกเขาไร้กำลังตอบโต้แล้ว
บางทีอาจมีเพียงภพเซียนที่ฝึกฝนตัวตนทรงพลังอย่างเจียงผิงอันได้
“เอาล่ะ เริ่มจ่ายยอดสมบัติได้ แล้วข้าจะส่งพวกเจ้าไปภพบุกเบิกให้” เจียงผิงอันกล่าวเบา ๆ
“รบกวนเจ้านิกายเจียงแล้ว”
ชายชราวัยใกล้ฝั่งผู้หนึ่งพูดอย่างรอไม่ไหว ก้าวเข้ามาส่งยอดสมบัติให้เจียงผิงอัน
อายุขัยของเขาจวนสิ้นแล้ว หากไม่อาจบรรลุขอบเขต เขาก็จะไม่เหลือโอกาส ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ เขาก็ต้องขอลองเสี่ยงเพื่ออนาคต
คนอื่น ๆ ก็จ่ายยอดสมบัติเช่นกัน
เจียงผิงอันมอบยอดสมบัติเหล่านี้ให้อ่างสัมฤทธิผล และให้อ่างสัมฤทธิผลส่งพวกเขาไปยังภพบุกเบิก
อัจฉริยะไร้เทียมทานในประวัติศาสตร์ของภพแร้นแค้นเหล่านี้จากภพแร้นแค้นไปอย่างตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น
เจียงผิงอันติดต่อหลัวซู่ ประมุขศาลาเติงเซียนพร้อมเล่าเรื่องของที่นี่ให้นางฟังแล้ว และหลัวซู่จะรอนำทางพวกเขาอยู่ที่นั่น
ในที่สุดหลัวซู่ก็รู้ว่า ‘บ้าน’ ของเจียงผิงอันคือที่ใด มิน่าก่อนหน้านี้เขาจึงไม่พ
