ถึงสามสิบปี ถอนหายใจห่อเหี่ยวพลางอมยิ้มจืดชืด “แต่ถ้าผมไม่ก่อเรื่องกระโตกกระตาก พวกผู้ปกครองของเด็กเหล่านั้นก็คงไม่กล้านำเรื่องไปแจ้งความแน่ เพราะต่อให้กลุ่มเด็กได้รับโทษเบาลงสักแค่ไหน แต่ขั้นต่ำสุดก็คือการติดคุกและเสียประวัติอยู่ดี
“ฮะฮะ…” คาปุสตี้หัวเราะแห้ง “แต่เด็กบางคนบอกกับผู้ปกครองไปแล้วว่าผมเป็นใคร ในบางรายถึงขั้นจ้างกลุ่มอันธพาลมาข่มขู่ให้ผมลาออก และไปให้ไกลจากโรงเรียนภายในสัปดาห์นี้…แน่นอน ผมยอมทำตาม”ไคลน์พยักหน้ารับ“ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี แต่ห้ามก่อเรื่องแบบเดิมอีกเด็ดขาด การล่อลวงเด็กไร้เดียงสาประกอบพิธีกรรมอันตรายถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรงชนิดหนึ่ง”“ไม่เอาแล้ว…ไม่ทำอีกแน่นอน ผมไม่คิดว่ามันจะอันตรายแบบนี้ แค่เห็นว่ากลุ่มเด็กสนใจเรื่องหลังความตาย จึงอยากสอนและแสดงตัวอย่างให้เห็น พาพวกเขามาร่วมกันค้นหาความลับสู่การมีชีวิตอมตะ…ส่วนเรื่องแอบขุดศพจากสุสานพวกหมอจากโรงพยาบาลแอบทำกันมาตั้งนานแล้ว” คาปุสตี้ถอนหายใจยาว สีหน้าแผงไว้ด้วยความกังวล
สีออร่าตรงตามสภาพภายนอก…แปลว่าเขาไม่ใช่สมาชิกของนิกายวิญญาณ…ไคลน์ก้มหน้าไตร่ตรอง ก่อนซักถามเถรตรง “แล้วคุณเรียนระบำวิญญาณมาจากไหน”“ระบำวิญญาณ? อ้อ ผมเรียกสิ่งนั้นว่าระบำแห่งความตาย” คาปุสตี้เค้นสมองนึกสักพักก่อนจะได้คำตอบ “อา…สุภาพบุรุษสูงวัยคนหนึ่งเป็นคนสอนผม”“สุภาพบุรุษสูงวัย?” ไคลน์ถามจี้คาปุสตี้ก้มหน้านึกซ้ำ“เขาเป็นคนเร่ร่อน บังเอิญหม
