ดสติหน้าบ้านของผมพอดีทราบในภายหลังว่าเกิดจากโรคร้ายชนิดหนึ่ง ในเวลานั้น ผมไม่ทราบว่าเขาปั่วย คิดว่าคงเป็นอาการหมดสติทั่วไปจากสภาพอากาศ จึงพาเข้ามาในบ้าน ใช้ผ้าเช็ดตัวอุ่นชุบทำความสะอาดและทาขี้ผึ้งให้เล็กน้อย หลังจากได้สติ ชายคนนั้นรีบบอกผมว่าห้ามพาเขาไปส่งโรงพยาบาลเด็ดขาด ปล่อยให้ตายไปตามธรรมชาติ เพราะความตายไม่ใช่จุดจบสุดท้ายของมนุษย์เนื่องจากผมเห็นญาติพี่น้องรวมถึงพ่อแม่เสียชีวิตไปต่อหน้า จึง
สนใจในประเด็นดังกล่าวมาก ผมคุยกับเขาหลายเรื่อง และพบว่าชายคนนั้นมีความรู้เกี่ยวกับความตายค่อนข้างลึกซึ้ง…เมื่อเขาเห็นผมสนใจ จึงแสดงปาฏิหาริย์ให้ดู ด้วยการฆ่ายุงหนึ่งตัวและปลุกมันให้คืนชีพกลับมา”เนื้อเรื่องแบบนี้มัน…นิยายในความทรงจำของเราไม่ต่ำกว่าสิบเรื่อง ล้วนขึ้นต้นด้วยบทนำทำนองนี้ เริ่มจากการพาคนแก่ใกล้ตายเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็ค่อยๆ พานพบความฉิบหายรอบตัวทีละอย่างสองอย่าง…มุมปากไคลน์เริ่มสั่นกระตุก“คุณจึงให้เขาอาศัยอยู่ในบ้านต่อ?”คาปุสตี้พยักหน้ารับขึงขัง“ถูกต้อง ถ้าหากมีเวลามากกว่านี้ ผมเองก็อยากเป็นศิษย์ของเขาเหมือนกัน ในช่วงสองสามวันดังกล่าว เขาสอนผมหลายเรื่อง รวมถึงระบำแห่งความตาย แต่น่าเสียดาย ช่วงเวลาอันมีค่าช่างสั้นนัก ขณะผมกำลังจะเข้าใจบางสิ่ง เขาก็เสียชีวิตลงและทิ้งไว้เพียงนกหวีดทองเหลือง”
เมื่อเล่าจบ คาปุสตี้หยิบนกหวีดสภาพค่อนข้างใหม่ออกมาถือ“อันนี้”ทางนี้ก็มีเหมือนกัน…แต่เป็นรุ่
