่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้โยกตัวเก่าปล่อยให้แรงโน้มถ่วงทำงานของมันอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดมิดเหตุการณ์สงบสุขจนถึงรุ่งสาง ไม่มีความผิดปรกติเกิดขึ้นแม้แต่สิ่งเดียว
เมื่ออาโดลตื่น เด็กหนุ่มพยุงตัวนั่งบนเตียงด้วยสายตาเหม่อลอยไคลน์เพียงจ้องมองโดยไม่ส่งเสียง ทำงานคนคุ้มกันไปตามปรกติ รอให้คาสลาน่าและลิเดียเดินเข้ามาเปลี่ยนเวร จึงค่อยกลับไปนอนในห้องพักเพื่อเอาแรงขณะกำลังสะลึมสะลือ ไคลน์ได้ยินเสียงร็อค·คอร์โรมันตะโกนลั่นบ้าน“ลูกพ่อ…! เจ้าหายดีแล้วหรือ! โอ้วายุสลาตัน! ผมจะทำบุญบริจาคเงิน สามร้อยปอนด์ให้โบสถ์! ม…ไม่มีใครคิดฆ่าเจ้าแล้วใช่ไหม ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดสินะ?”สามร้อยปอนด์? ช่างใจบุญอะไรเช่นนี้…ไคลน์พึมพำพร้อมกับนอนพลิกตัวกอดหมอนข้างบนเตียงอ่อนนุ่มและหลับสนิทไปในเวลาไม่นานเมื่อถึงเที่ยงทรง ไคลน์ลุกตื่นและเดินลงมายังชั้นล่างของบ้านเพื่อรับประทานอาหารกลางวันคาสลาน่าฝังตรงข้ามพลันขมวดคิ้วถาม
“เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน?”“ไม่มี” ไคลน์ตอบห้วน ก่อนจะเผยรอยยิ้ม “คุณหนูอาโดลลุกมาเข้าห้องน้ำนับไหม”สจ๊วตข้างไคลน์ ออกอาการชะงักเล็กน้อย ตามด้วยการพยักหน้ายืนยันว่าเป็นความจริงคาสลาน่าจ้องมองสองหนุ่มเขม็ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีและตอบเสียงห้วน“ไม่นับ”ไคลน์ยกมุมปากพึงพอใจ พลางใช้มีดหั่นชิ้นสเต๊กเข้าปากด้วยท่าทางชำนาญ
