ีพเป็นของเด็กเล่นหรือไง…ไคลน์ออกอาการหงุดหงิดตามสัญชาตญาณเดิมสมัยเหยี่ยวราตรีเพียงไม่นาน ชายหนุ่มเดินกลับมาถึงบ้านพักหรูหราของร็อค·คอร์โรมัน ไคลน์อดทนรออย่างใจเย็นจนกระทั่งบอดี้การ์ดเปิดช่องว่าง
มันปีนรั้วบ้านอย่างชำนาญ เคลื่อนย้ายตัวเองเข้าไปหลบในมุมมืด ปิดท้ายด้วยการปีนท่อแก๊สขึ้นระเบียงชั้นสองปัจจุบัน ‘กระดาษคนตัวแทน’ ยังคงยืนสูบบุหรี่ในจุดเดิมเปั๊าะ! ไคลน์ดีดนิ้วร่างเสมือนของตัวเองเปลี่ยนกลับเป็นแผ่นกระดาษรูปคนปลิวลอยลงบนฝั่ามืออย่างเชื่องช้าแต่ผิวกระดาษมีรอยตำหนิสีแดงคล้ายขึ้นสนิม เป็นสัญญาณว่ามิอาจนำกลับมาใช้ใหม่ไคลน์ไม่กล้าเผาหรือโยนทิ้งส่งเดช เพียงพับให้เรียบร้อยและเก็บใส่กระเปั๋าเมื่อจัดการตัวเองเสร็จ ชายหนุ่มย่างกรายกลับเข้าห้องนอนอาโดล“ทำไมถึงได้นานนัก?” สจ๊วตถามเสียงสั่นมันชะโงกหน้ามองมาทางระเบียงเป็นระยะ และพบว่านักสืบเชอร์ล็อก·โมเรียตี้ เอาแต่ยืนสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า
ไม่จบสิ้น แต่สจ๊วตก็ไม่สามารถออกจากห้องนอนอาโดลได้เพราะต้องเฝั้าจับตาเด็กหนุ่มทุกฝีเก้าไคลน์เผยรอยยิ้ม“ผมแค่ผ่อนคลายตัวเองสักพัก คุณจะทำด้วยก็ได้ ผมไม่ถือ”“ผ…ผม” ขณะสจ๊วตกำลังจะตอบตกลง สมองมันพลันจินตนาการว่า ตนต้องอยู่ตามลำพังคนเดียวบนระเบียงมืดรายล้อมด้วยสายลมเย็นเฉียบและแสงสว่างอันน้อยนิด รอบตัวมีเพียงบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนกับในเรื่องเล่าภูตผีสจ๊วตยิ้มแห้ง“ช่างมันเถอะ ผมอยู่นี่แหละ”ไคลน์อมยิ้มชอบใจ ก
