รักแร้ ด้านในซองเผยให้เห็นปืนลูกโม่ดัดแปลงพิเศษหลังจากทักทายพอหอมปากหอมคอ ไคลน์ถอดเสื้อคลุมและหมวกออก จากนั้นก็ยื่นให้สาวใช้ด้านข้าง“รบกวนช่วยวางไว้ในจุดหยิบคว้าได้ง่าย ด้านในมีอุปกรณ์สำคัญของผมหลายชิ้น”แต่ในความเป็นจริง ไคลน์ได้ย้ายสิ่งของสำคัญมาไว้ในกระเปั๋ากางเกงเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นกระดาษรูปคน กล่องไม้ขีด ยันต์ ธนบัตร และของสำคัญอย่างอื่น ในกระเปั๋าเสื้อจะเหลือเพียงขวดผงสมุนไพร น้ำมันสกัด กุญแจ และกระเปั๋าสตางค์ ภายในนั้นมีเงินรวมกันสองร้อยหกปอนด์สจ๊วตผู้นั่งโซฟาตัวถัดไปไม่ห่าง หันมาเพ่งมองไคลน์หัวจรดเท้า ก่อนซักถามคิกคัก“คุณไม่พกปืนหรือ?”
“ปืน? นี่ไง ปืนของผม” ไคลน์อมยิ้มพลางยกไม้ค้ำขึ้นมาอวดพร้อมกันนั้น ชายหนุ่มทำแก้มปั่องก่อนจะขยับปากเลียนเสียงปัง!เสียงปืนคำรามลั่น โดยแทบจะในพริบตา สจ๊วต คาสลาน่าและลิเดียต่างกลิ้งตัวหลบตามสัญชาตญาณ ต่างคนต่างหาจุดกำบังร็อคและบริวารหันมามองอย่างตกใจ ส่วนอาโดลยังคงก้มศีรษะต่ำด้วยร่างกายสั่นเทาเมื่อเห็นว่าไคลน์ยังคงถือไม้ค้ำอันเดิม และไม่มีการยิงปืนเกิดขึ้นจริง คาสลาน่า ลิเดีย รวมถึงสจ๊วต จึงเริ่มใจเย็นลง พวกมันขมวดคิ้วชนกันก่อนซักถาม“เกิดอะไรขึ้น?”
“นับตั้งแต่ปืนถูกตำรวจยึดไป ผมก็หัดเลียนเสียงปืนให้สมจริงมาตลอด และดูเหมือนจะได้ผลมากทีเดียว” ไคลน์ตอบติดตลก“ไม่ตลกเลยนะคะ นักสืบโมเรียตี้” คาสลาน่าตำหนิเสียงขึงขังก็แค่เล่นกลให้ดูเท่านั้นเอง…ไ
