นลับ’ คล้ายกับลุงนีลล์เพิ่งได้สติกลับมา มันรีบมองไปรอบตัวด้วยสายตาเหม่อลอยท่ามกลางความเงียบงันอันอึดอัดไร้คำบรรยาย ดวงตาทั้งหกของนีลล์จ้องมองดันน์ด้วยสีหน้าขื่นขม“…ดูเหมือนฉันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วสินะ”โดยไม่เปิดโอกาสให้ดันน์และคนอื่นได้พูด นีลล์ฉีกยิ้มเจืออารมณ์หลากหลาย มีทั้งหวาดกลัว หวาดผวา และขี้ขลาด“ปล่อยฉันไปเถอะนะ…ฉันจะรีบหนีเข้าไปอยู่ในหุบเขาลึกปราศจากผู้คน จะไม่ทำร้ายมนุษย์ ขอให้ฉันได้ทดสอบพิธีกรรมชุบชีวิตเซเลสต์อีกสักครั้ง ถือว่าเป็นคำขอร้องสุดท้าย”
ทันใดนั้น ไคลน์รู้สึกเหมือนกับภาพการมองเห็นตรงหน้าแตกละเอียดคล้ายเศษกระจกในเวลาเดียวกัน สี่เนตรอำมหิตไร้ขนตาพลันจ้องมองดันน์·สมิทอย่างอาฆาตแค้น“เจ้าพยายามดึงฉันเข้าสู่ความฝัน! เปล่าประโยชน์! เนตรของฉันสามารถมองทะลุได้ทุกสิ่ง!”เลือดเหนียวซึ่งปกคลุมผนัง พื้น และเพดาน เริ่มซัดโถมเข้าใส่สามเหยี่ยวราตรีหน้าประตูคล้ายปากอสูรยักษ์กำลังเขมือบเหยื่อในสายตาไคลน์ ศีรษะนีลล์เริ่มพร่ามัวประหนึ่งภาพมายาซ้อนทับชายหนุ่มไม่ได้คลำหาปืนพก มือของมันรีบล้วงกระเปั๋าเสื้อไปตรงช่องยันต์หลับใหลแต่ยังไม่ทำกระทำสิ่งใด เหตุการณ์ตรงหน้าพลันชะงักงันและสงบนิ่ง ของเหลวเหนียวข้นสีแดงเข้าสู่ภาวะเฉื่อยชาประหนึ่งผิวทะเลสาบราบเรียบ
ไม่มีใครทราบได้ว่า ดันน์แอบโยน 3-0611 เข้าไปในกองเลือดของนีลล์ตั้งแต่ตอนไหนเนตรไร้ขนตาสี่ข้างบนใบหน้านีลล์เริ่มปิดตัวลงทีละนิดค
