ล้ายกับไร้ความปรารถนาจะเปิดค้างไว้หากสิ่งมีชีวิตเปั้าหมายสัมผัสกับ 3-0611 โดยตรง มันจะสูญเสียอารมณ์และแจงจูงใจทั้งหมด ก่อนจะจบชีวิตลงในสภาพสงบนิ่งดันน์ ไคลน์ และรอยัลชักปืนออกมาพร้อมกัน พวกมันเดินตรงไปใกล้กับศีรษะนีลล์ขณะเดียวกัน ชายชรากำลังเผยสีหน้าหวาดผวาสุดขีด มันหวังดิ้นรนให้พ้นจากการครอบงำอันรุนแรงจาก 3-0611เนตรลึกลับสี่ข้างจางหายไปโดยสมบูรณ์ เหลือเพียงรอยย่นมุมปากและใต้ดวงตา เส้นผมสีขาวโพลน นัยน์ตาแดงแฝงความขุ่นมัวคล้ายกับเมื่อครั้งพบไคลน์วันแรก“ดันน์…ฉันเคยช่วยชีวิตเจ้า ยังจำได้ไหม”
“รอยัล ฉันเคยช่วยครอบครัวของเจ้าจนกลับมาใช้ชีวิตได้ปรกติ…”“ไคลน์ ฉันเคยสอนศาสตร์เร้นลับทุกเช้า เคยสอนวิธีการเบิกงบจำเป็นสำหรับเหยี่ยวราตรี เคยชงกาแฟบดมือให้ดื่ม…พวกเราเคยร่วมสู้กับผู้คลุ้มคลั่งของหน่วยทูตพิพากษาด้วยกัน…ยังจำได้ไหม”…เสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตจากนีลล์ดังกังวานไปทั่วบ้าน มือขวาไคลน์ซึ่งกำลังถือปืนพลันสั่นระริก ชายหนุ่มพบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงพอจะเหนี่ยวไกในวินาทีนี้ปัง! ปัง!กระสุนปราบมารสองนัดแหวกอากาศเจาะทะลวงศีรษะของนีลล์ในเวลาไล่เลี่ยไคลน์มองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคย ใบหน้าซึ่งได้พบเกือบทุกเช้า กำลังเผยสีหน้าสิ้นหวังเมื่อคำอ้อนวอนไม่เป็นผล
กะโหลกศีรษะมนุษย์ถูกเจาะจนเกิดรูโหว่ พร้อมกับเลือดแดงฉานพุ่งกระเซ็นทุกทิศทางของเหลวเหนียวข้นทั่วบ้านเริ่มไหลย้อนกลับเข้าหาศีรษะของชายชราอย่างเชื่องช้
