มทางกลับด้วยกันก็คงจะดี สี่สิบห้านาทีสามารถไปส่งได้ตั้งหลายบ้าน”เบ็นสันพูดขณะมองผ่านกระจกหน้าต่างห้องโดยสารรถม้าสายตาชำเลืองกลุ่มแขกงานเลี้ยงที่แยกย้ายขึ้นรถม้ากลับบ้านช่วยกันหารสินะ…ไคลน์ใช้มือซ้ายลูบคลำไม้ค้ำเลี่ยมเงินและเงยหน้าพูดกับเบ็นสัน“พวกเราไม่มีปัญหาก็จริง แต่คนอื่นมีแน่ ครอบครัวพวกเขาพยายามรักษาภาพลักษณ์ให้เป็นที่นับหน้าถือตา คงไม่ยอมร่วมทางให้เสื่อมเสียชื่อเสียง…ดูเหมือนครอบครัวชนชั้นกลางจะเป็นแบบนี้กันหมด”“หืม”เบ็นสันพยักหน้าเห็นด้วย
“ตระกูลวู้ดใช้จ่ายหรูหราเกินตัวกว่าที่ฉันคิดไว้มาก ทั้งที่รายได้รวมของครอบครัวตกเพียงสัปดาห์ละสี่ปอนด์เท่านั้น…ดูเหมือนความต้องการ ‘ถูกนับหน้าถือตา’ จะเป็นเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างชนชั้นกลางกับลิงบาบูนขนหยิกสินะ”นายเป็นอะไรกับลิงบาบูนขนหยิกมากไหมไคลน์หัวเราะชอบใจเมลิสซ่าไม่กล่าวสิ่งใด ตั้งแต่ก้นสัมผัสกับเบาะรถม้า เธอเอาแต่สำรวจไคลน์เป็นระยะด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาคนถูกจ้องเสียวไปถึงสันหลังท่ามกลางถนนที่ค่อนข้างเงียบและมืด รถม้าแล่นด้วยความเร็วสูงจนถึงถนนซุตแลนภายในยี่สิบนาที่“รอฉันที่นี่ก่อน ไม่เกินห้านาทีแน่นอน”ไคลน์เน้นยำ ก่อนจะสวมหมวกและถือไม้ค้ำเดินลงจากรถม้าเช่าในเมื่อรถม้าถูกคิดค่าบริการตามเวลา ไม่ใช่ระยะทางคนขับจึงชอบใจที่ลูกค้าต้องการให้จอดนิ่งๆ
หลังจากจ้ำเท้าขึ้นไปบนชั้นสอง มันใช้มือเคาะประตูสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬผ่านไปราว
