ิไปยังเขตหวงห้ามทั้งสอง “ด้วยความแข็งแกร่งของพวกมัน ก็ควรไปสู่ภพเซียนได้นานแล้ว แต่บางที พวกมันอาจแอบ ๆ ตั้งขุมกำลังในภพ
เซียนกันแล้วด้วยซ ้า แต่ที่พวกมันยังทิ้งญาติมิตรไว้ที่นี่ก็เพื่อรอความพินาศของภพแร้นแค้น”
“แค่พวกมันมิวางแผนร้ายลับหลังก็นับเป็นบุญแล้ว”
วาทะของเต่าเทวะทำให้เจียงผิงอันงุนงงเล็กน้อย “‘แก่นรากฐานปฐมกาล’ คือสิ่งใดหรือขอรับ? หากพวกเขาแข็งแกร่งพอ ไฉนต้องรอให้ภพแร้นแค้นบรรลัยก่อนจึงดูดซับมันด้วย?”
เต่าเทวะมิได้อธิบาย แต่กล่าวว่า “เจ้าไปจากสถานที่ไม่น่าอยู่นี่เถอะ เจ้ามีศาสตราเซียนที่กู่ตี้ทิ้งไว้ ไปจากภพแร้นแค้นได้”
“ข้าไปได้จริง ๆ ขอรับ แต่ผู้ที่ข้าพาไปด้วยได้นั้นมีจำกัด อีกอย่าง ข้าเกิดในภพแร้นแค้น และไม่อยากจากไปง่าย ๆ เช่นนี้”
เจียงผิงอันจะใช้อ่างสัมฤทธิผลเคลื่อนย้ายญาติมิตรไปยังภพบุกเบิกก็ย่อมได้ แต่การเคลื่อนย้ายทุกครั้งต้องจ่ายด้วยหนึ่งยอดสมบัติ และเคลื่อนย้ายได้เพียงครั้งละไม่กี่คน
การจะพาคนทั้งหมดไปต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล กระทั่งเขายังจ่ายไม่ไหว
เช่นเขาจะพาเมิ่งจิงไปก็ได้ แต่เมิ่งจิงจะทนมองมารดาของนางเหลยหลานรอความตายอยู่ที่นี่ได้หรือ? ไม่มีทาง เพราะเช่นนั้นจึงต้องพาเหลยหลานไปด้วย แต่เหลยหลานจะทนมองบิดาและญาติมิตรของนางรอความตายที่นี่ได้หรือ? บิดานางจะทิ้งลูกเมียคนอื่นไว้ที่นี่ได้หรือ?
นี่นำไปสู่ความเป็นไปได้ ว่าสุดท้ายจะไร้ผู้ใดอยากจาก ขอตายที่นี่เสียดีกว่า
เม
