วกเขาชุ่มโชกด้วยเหงื่อ
ทั้งสองมองโต๊ะอันว่างเปล่าอย่างแสนเสียดาย
พวกเขาควรได้ผลึกแร่ล ้าค่าหนึ่งชิ้น ไร้กังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารต่อไป แต่ก็ยังโลภมากจนลาภหาย
โชคยังดีที่รักษาชีวิตไว้ได้
ศาลาเติงเซียนสาขาแคว้นชางหลาน
ค่ายกลพิทักษ์สำนักเปิดทำการ อักขระเซียนลึกลับก่อตัวเป็นโล่พลัง ขวางเซียนมนุษย์สิบกว่าคนไว้ด้านนอก
หลัวซู่ถลึงตามองเซียนมนุษย์นอกค่ายกลพิทักษ์สำนักอย่างเดือดดาล “ต้องตายกันหมดก่อน พวกเจ้าจึงพอใจหรือ?”
แค่เพราะเจียงผิงอันล่วงเกินชิวซื่อผิงในภพเซียน ศาลาหลักเติงเซียนจึงสั่งทำลายพวกนาง และเพื่อป้องกันปัญหาในภายหน้า จึงยกโขยงเซียนมนุษย์มาเกือบหมด
สิ่งที่ศาลาสาขาของพวกนางสะสมไว้เกินนับปีถูกใช้เจียนสิ้นแล้วมิอาจยื้อเวลาไว้ได้อีก
“หากจะโทษใคร ก็โทษเด็กเวรนั่นเถอะ”
ใบหน้าของชิวซื่อผิงซีดขาวดุจกระดาษ ดวงตาเปี่ยมโทสะและจิตสังหาร
เดิมที เขาเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของสำนักเซียนอวี่หวง ใช้ชีวิตสุขสบาย แต่เจียงผิงอันก็ปรากฏตัว ทำให้เขาเสียทุกสิ่งที่ว่ามา กระทั่งทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสด้วย
หลังฟื้นตัวอยู่นาน เขาก็ฟื้นพลังได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่รากฐานเสียหาย หากไร้วาสนายิ่งใหญ่ ชั่วชีวิตนี้ก็อย่าหวังทะลวงขอบเขต
หลังแอบกลับมายังภพบุกเบิก เขาก็พบข้อมูลของเจียงผิงอันและสั่งทำลายสาขาแคว้นชางหลานทันที
แน่นอน เพื่อให้เซียนคนอื่น ๆ คล้อยตาม เขาจึงมอบศาสตราเซียน วรยุทธ์ โอสถและสิ่งอื่น ๆ ที่สั่งสมมาตลอด
