หลายปีให้เซียนทั้งหลายไปบางส่วน
สมบัติจากภพเซียนเหล่านี้ยั่วกิเลสเซียนจากภพล่างได้ดีนักแล
ทว่าสาขาแคว้นชางหลานก็ไม่ธรรมดา รากฐานลึกล ้า ยื้อเวลามาได้หลายปี
ทว่าค่ายกลพิทักษ์สำนักนี้สิ้นเปลืองมหาศาล ไม่นานก็จะหายไปเซียนเหล่านี้ผนึกกำลัง เตรียมแบ่งผลประโยชน์ในศาลาสาขานี้กันแล้ว
วรยุทธ์ โอสถและอาวุธวิเศษมากมายในศาลาสาขาล้วนเป็นของดี
เฉียนฮวั่นโหรวถามเสียงขรึม “ยามนี้ผิงอันอยู่ที่ใด?”
ทางเชื่อมระหว่างสองภพเปิดออกหลายปีแล้ว แต่เจียงผิงอันก็มิได้กลับมา นางจึงอยากรู้สถานการณ์ปัจจุบันของเจียงผิงอัน
“เด็กเวรนั่นอยู่ที่ใดใครจะรู้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็บรรลุเซียนไม่ได้ช้าเร็วก็ตายอยู่ดี ฮ่า ๆ”
ยามชิวซื่อผิงรู้ว่าเจียงผิงอันจะต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวา มิอาจบรรลุเซียนได้ เขาก็หัวเราะเกือบสิ้นใจ นี่แหละหนอเวรกรรม
ต่อให้เด็กนั่นมากสามารถ บรรลุเซียนมิได้ก็ไร้พิษภัย
“รู้จักล้างปากบ้างนะ”
ได้ยินชิวซื่อผิงพูดว่า ‘เด็กเวร’ ใบหน้าของเฉียนฮวั่นโหรวก็เย็นเยียบ ผู้ใดได้ยินคนด่าคนที่ตนรักย่อมหงุดหงิดใจเป็นธรรมดา
“ดูเจ้าจะเกี่ยวพันลึกซึ้งกับเจียงผิงอันนะ เดี๋ยวเซียนผู้นี้จะให้เจ้ามีความสุขก่อนตายเอง” ชิวซื่อผิงเห็นเฉียนฮวั่นโหรวเป็นห่วงเจียงผิงอันนัก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ปรากฏบนใบหน้า
เฉียนฮวั่นโหรวขออภัยหลัวซู่ “น้องหญิงหลัวซู่ ขอโทษนะ”
ต้นเหตุของทุกสิ่งก็คือเจียงผิงอัน
หลัวซู่ยิ้มเศร้าพลางส่ายหน้า “พูดไ
