นนั่ง“จิ่วเม่ย เธออย่าเพิ่งขยับดีกว่าไหม?” หลี่เจียเฟิ่งพูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้ากังวลอันจิ่วเม่ยส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันไม่เป็นไร” เธอกล่าวด้วยน ้าเสียงอ่อนล้า แต่ดื้อรั้นอย่างชัดเจน เธออยากจะนั่งขึ้นเพื่อมองหน้าหลี่เจียเฟิ่งให้ชัดเจนเมื่อเธอเริ่มลุกขึ้น หลี่เจียเฟิ่งที่จนปัญญาได้แต่นั่งลงข้างเตียงก่อนจะดึงเธอเข้ามาซบอกของเขาอย่างทะนุถนอม “ถ้าอย่างนั้น ก็พิงฉันไว้ก็แล้วกัน”
อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ปลอบประโลมใจในอ้อมแขนของเขา เธอเอ่ยเบา ๆ “ดีใจที่คุณกลับมานะ”คำพูดนั้นทำให้หลี่เจียเฟิ่งนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลค่อย ๆ อ่อนโยนลง เขากอดเธอแน่นขึ้น ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบา ๆ “ขอบคุณที่รอฉัน…”อันจิ่วเม่ยที่โดนจูบอย่างกะทันหันหน้าแดงก ่า เธอพยายามกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ในใจกลับรู้สึกอุ่นวาบ เธอคิดในใจว่าเธอไม่ควรปล่อยโอกาสนี้ไป เธอควรจะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงให้มากกว่านี้“หลี่เจียเฟิ่ง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักในตอนแรก แต่ฉันอยากจะอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดชีวิต” อันจิ่วเม่ยพูดชัดเจน น ้าเสียงหนักแน่นจนคนฟังถึงกับชะงักหลี่เจียเฟิ่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววตกใจแต่เต็มไปด้วยความสุข เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดออกมาแบบนี้ก่อน เขาเคยคิดมาตลอดว่าอันจิ่วเม่ยไม่ได้มีใจให้เขา แต่ทุกคำพูดและการกระทำของเธอในตอนนี้กลับสวนทางกับความ
