คิดนั้นในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในกองทัพ จดหมายจากเธอเปรียบเสมือนเส้นชีวิตที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ การเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันผ่านตัวอักษรของเธอ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกันเสมอ
แม้แต่ความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอบรรจงถ่ายทอดในจดหมายหรือแม้กระทั่งอาหารที่เธอทำแล้วส่งมาให้ ล้วนเป็นสิ่งที่เติมเต็มหัวใจของเขา และทำให้เขารู้ตัวว่า…เขาหลงรักเธอเข้าแล้แต่เมื่อถึงวันที่เขาออกไปปฏิบัติภารกิจยาวนานถึงสองปี และไม่เคยได้รับจดหมายจากเธออีกเลย ความเงียบงันนั้นยิ่งตอกย ้าความรู้สึกในหัวใจเขา ความคิดถึงที่ท่วมท้นทำให้เขาแทบคลั่งการขาดสิ่งยึดเหนี่ยว การไม่ได้อ่านจดหมายของเธอ หรือแม้แต่ไม่รู้เลยว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ยังไง กลายเป็นความทรมานที่กัดกินหัวใจเขาอย่างไม่หยุดหย่อนทุกคืนที่เขานั่งอยู่เพียงลำพังในความมืด ความคิดถึงที่เธอทำให้เขารู้แน่ชัดว่า…หัวใจของเขานั้นมีแต่เธอเพียงคนเดียวหลี่เจียเฟิ่งตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ “อันจิ่วเม่ย เธอยินดีจะอยู่เคียงข้างฉัน อยู่เคียงข้างชายที่ไร้สกุลเหมือนฉันไหม?”อันจิ่วเม่ยชะงักเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมขมวดคิ้ว“คุณรู้แล้วหรือว่าตัวเองไม่ใช่ลูกหลานตระกูลหลี่?”หลี่เจียเฟิ่งหัวเราะเบา ๆ “ฉันรู้นานแล้ว และฉันไม่คิดจะสืบหาครอบครัวเดิมหรอก ตอนนี้เธอกับคุณย่าคือครอบครัวของฉัน”
อันจิ่วเม่ยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ เธอเข้าใจดีว
