กเห็นผู้หญิงถูกพาตัวไปทางนี้ไหม!”ชายสูบฝิ่นพยักหน้ารัว ๆ ด้วยความกลัว ก่อนจะยกมือชี้ไปทางหนึ่ง “เห็นครับ! เธออยู่ในกระสอบ…พวกนั้นพาไปทางนั้น!”หลี่เจียเฟิ่งปล่อยมือจากคอเสื้อของชายสูบฝิ่นอย่างแรงจนเขาแทบเซล้ม “ถ้าฉันเห็นแกยังทำตัวแบบนี้อีก ฉันจะกลับมาจัดการแก!”ชายสูบฝิ่นรีบพยักหน้ารัว ๆ ด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีกหลี่เจียเฟิ่งมุ่งหน้าไปตามทางที่ชายสูบฝิ่นชี้บอก ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นรอยเลือดหยดเล็ก ๆ เป็นระยะ รอยเหล่านี้นำทางเขาไปข้างหน้าหัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความกังวล “จิ่วเม่ย…อดทรนรอฉันก่อนนะ”
เขาวิ่งไปพร้อมตะโกนเรียกชื่ออันจิ่วเม่ย และไม่ลังเลที่จะเคาะประตูบ้านทุกหลังที่อยู่ในตรอกนี้ หวังว่าบางคนจะเห็นหรือรู้ข้อมูลเกี่ยวกับภรรยาของเขาเสียงเคาะประตูดังสนั่นในความมืด เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความร้อนใจของหลี่เจียเฟิ่งยังคงดังต่อเนื่อง…ภายในห้องเล็กที่มืดสลัว ซื่อหงยืนอยู่ไม่ไกลจากร่างของอันจิ่วเม่ยที่ถูกมัดแน่นกับเสาไม้ เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย้ยหยันใบหน้าของอันจิ่วเม่ยที่เขียวช ้าและรอยฟกช ้าจากการถูกซ้อมทำให้เธอรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน“นี่แหละคือสิ่งที่แกควรได้รับ” ซื่อหงพูดด้วยน ้าเสียงสะใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นหลังจากที่อันตงหยาง ลูกชายของเธอ ถูกจำคุกถึงสามสิบปีเพราะคำสารภาพของโจรที่อันจิ่วเม่ยจับตัวไปส่งทางการ ซื่อหงก็เก็บงำความแค้นนี้ไว้เกือบ
