ๆ แล้ว กงหยางซื่อถูกเบื้องบนไล่ออกไปแล้วนะ เยี่ยนเอ๋อเป็นคนร้องเรียนว่าเขาประพฤติมิชอบ ทั้งใช้อำนาจในทางที่ผิด รับเงินใต้โต๊ะ และเล่นพรรคเล่นพวกเบื้องบนเลยตัดสินใจปลดเขาออกจากตำแหน่ง”อันจิ่วเม่ยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “อย่างนั้นเหรอคะ… ฉันไม่คิดว่าเยี่ยนเอ๋อจะกล้าทำแบบนั้น”
พานซินหรงพยักหน้า “ใช่ ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจกับวิธีที่กงหยางซื่อไล่เธอออกแบบไม่ยุติธรรม เห็นว่าแค้นมากที่รองหัวหน้าไม่เห็นค่าเธอ สุดท้ายเลยเลือกใช้วิธีนี้จัดการ”อันจิ่วเม่ยฟังแล้วก็เงียบไป เธอคิดในใจว่าเยี่ยนเอ๋อคงต้องการแก้แค้นหลัวลี่เซียน ทว่าผลกระทบดันไปถึงแค่กงหยางซื่อ“โลกนี้น่ะค่ะหัวหน้า ใครทำอะไรก็ได้อย่างนั้น” อันจิ่วเม่ยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ “บางทีเรื่องนี้ก็อาจเป็นบทเรียนสำหรับทุกคน”พานซินหรงหัวเราะเสียงดัง “จริง เธอพูดถูก เอาล่ะ ฉันไม่รบกวนเวลาของเธอแล้ว ขอบคุณมากที่เอาแบบมาส่ง”อันจิ่วเม่ยยิ้มรับ “ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”อันจิ่วเม่ยเดินออกจากโรงงานผ้าด้วยจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยพลังเธอวางแผนไว้ว่าหลังจากนี้จะไปส่งจดหมายถึงหลี่เจียเฟิ่งต่อ มือของเธอลูบสัมผัสซองจดหมายในกระเป๋าอย่างแผ่วเบา ความคิดถึงและความหวังที่ยังคงหล่อเลี้ยงหัวใจของเธอทำให้เธอยิ้มจาง ๆ ออกมาเธอหยิบจดหมายขึ้นมามอง ก่อนจะนำมาทาบไว้ที่อกเบา ๆเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง “คุณยังอยู่… ฉันเชื่อว่าเราจะได้เจอกันอีก”
