จากนั้น เหล่ายุวชนทั้งหมดก็กล่าวคำขอบคุณพร้อมกัน เสียงดังสะท้อนไปทั่วลานนวดข้าว ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจและความสำเร็จที่พวกเขาร่วมสร้างขึ้นเหวินฟู่ ผู้นำหมู่บ้าน ก้าวขึ้นไปยืนข้างหน้าอย่างสง่างาม เขาหยิบหนังสือที่หัวหน้ากองยุวชนส่งมาแสดงความขอบคุณในความสำเร็จของหมู่บ้านขึ้นมา พลางกล่าวด้วยน ้าเสียงหนักแน่นและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ“สิ่งที่พวกเธอได้รับในวันนี้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นผลจากความขยันหมั่นเพียรและความตั้งใจของพวกเธอเอง พวกเธอได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หากเราทำงานอย่างเต็มที่โอกาสย่อมมาถึงเรา!”เขามองเหล่ายุวชนที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าดวงตาเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจก่อนจะกล่าวต่อ“ตอนนี้ พวกเธอจงกลับไปเตรียมตัวสอบให้ดีที่สุด และหากเมื่อใดที่พวกเธอผ่านพ้นไปได้แล้ว อยากกลับมาช่วยพัฒนาหมู่บ้านของเรา ที่นี่จะต้อนรับพวกเธอเสมอ”คำพูดของเหวินฟู่ทำให้ลานนวดข้าวเงียบงันไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นกึกก้อง เป็นการตอบรับถึงความหวังและคำสัญญาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของยุวชนทั้งหลาย
เสียงปรบมือดังขึ้นกึกก้อง ชาวบ้านที่มาร่วมอำลาเหล่ายุวชนต่างยิ้มอย่างอบอุ่น หลายคนส่งคำอวยพรให้ ก่อนจะแยกย้ายไปจัดเตรียมสัมภาระที่บ้านของอันจิ่วเม่ย บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเศร้าคละเคล้าความอบอุ่น หมิ่นเหลียนซินกำลังกอดย่าอันแน่น น ้าตาไหลพรากอย่างไม่อายใคร“ฮือ ๆ
