ะนั่งลงตรงข้ามกับเขา “พี่ลู่ ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีฉันมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย”“ไม่เป็นไร ผมเดาได้ว่าสหายอันต้องมีธุระสำคัญ” ลู่เหอพูดพลางยกถ้วยชาร้อนที่เตรียมไว้ให้เธอ “คุณปู่บอกผมแล้วว่าสหายจะมาคุย ผมเลยเลื่อนเวลาไปขายของตอนเช้าออกไปเป็นตอนเย็นแทน”อันจิ่วเม่ยพยักหน้ารับด้วยความเกรงใจ ก่อนเหลือบมองของบนโต๊ะ “นี่พี่กำลังเตรียมของอยู่ใช่ไหมคะ?”
ลู่เหอหัวเราะเบา ๆ ก่อนพยักหน้า “ใช่แล้ว ผมกำลังจัดเมล็ดแตงโมคั่วใส่ถุงไว้ขาย แล้วก็พับถ้วยกระดาษสำหรับใส่โต้วทังด้วยอากาศหนาวแบบนี้ คนชอบซื้อของร้อน ๆ กินแก้หนาวกัน”อันจิ่วเม่ยมองถ้วยกระดาษที่ลู่เหอพับอย่างประณีต สังเกตได้ทันทีว่าทำจากกระดาษไขที่ทนความร้อนได้ “พี่ขายของพวกนี้มาตลอดเลยเหรอคะ? ไม่นึกว่าจะยังขายดีอยู่”ลู่เหอยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้า “ต้องขอบคุณสหายอันที่ให้สูตรไว้ ขนมพวกนี้ราคาไม่แพง ใคร ๆ ก็ซื้อได้ ยิ่งช่วงอากาศเย็น ๆ แบบนี้ โต้วทังร้อน ๆ ยิ่งขายดีเข้าไปอีก”อันจิ่วเม่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบ ความอุ่นของน ้าชาไหลผ่านลำคอช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายหลังจากการเดินทางที่ยาวนาน เธอวางถ้วยลง พลางพูดด้วยน ้าเสียงสบาย ๆ“พี่ลู่ เราคุยกันเองเถอะค่ะ ไม่ต้องสุภาพขนาดนี้ เราสนิทกันขนาดนี้แล้วนะคะ”ลู่เหอเกาหัวเล็กน้อยด้วยท่าทีเก้อเขิน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ“ฮ่า ๆ ก็สหายอันเหมือนผู้มีพระคุณของผมนี่ครับ”“ผู้มีพระคุณอะไรกันคะ ปู่พี่ให้ของฉันจนแทบไม่รู้ว่าใครบุ
