างแล้ว
ขอเพียงกลืนกินพวกนั้นเสีย ต่อให้เหลือเวลาชีวิตเพียงชั่วยามเดียวก็ยังฟื้นชีพได้
กู่เฉิงใช้พลังทั้งหมดที่รีดเร้นได้ทะยานเพิ่มความเร็ว
เปรี้ยง!
เพียงพริบตาเดียว กู่เฉิงก็พุ่งชนโล่ของเรือศึกจนทั้งลำสั่นสะท้านรุนแรง
ต้าเฮยและเอ้อร์ไป๋มองโครงกระดูกที่เกาะบนโล่อย่างสิ้นหวัง อีกฝ่ายตามมาทันจนได้
เซียนสวรรค์ก็คือเซียนสวรรค์ ดิ้นรนเช่นไรก็มีผลน้อยนิดต่อหน้ายอดฝีมือเช่นนี้ สุดท้ายก็มิอาจพ้นความตาย
ในห้องควบคุมเรือศึก เหมียวเสียกอดเจียงผิงอันไว้ มองชายผู้มีใบหน้าเด็ดเดี่ยวด้วยสายตาสุดอิดออดใจ “ชาติหน้าฉันใด ข้าจะขอเป็นผู้หญิงของเจ้าอีกนะ”
จบสิ้นไม่เหลือแล้ว
นางไม่อยากจากชายผู้นี้ แต่พวกนางก็หยุดเซียนสวรรค์มิได้เลย
ใบหน้าของเจียงผิงอันเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ดวงตาเจือประกายบ้าคลั่ง แผดเสียงใส่เซียนสวรรค์ข้างนอก “คิดว่าตัวเองสู้ตายถวายชีวิตเป็นคนเดียวหรือ!”
เขารีบส่งเหมียวเสียสู่โลกใบน้อยของเขา แผ่เขตแดนกลืนกินลากต้าเฮยกับเอ้อร์ไป๋เข้าไป แล้วกระตุ้นระบบทำลายตัวเองของเรือศึก
“จะตายก็ตายด้วยกันเลย!”
เรือศึกซึ่งบรรจุผลึกเซียนมหาศาลระเบิดแหลก เรืองรัศมีเจิดจรัสสาดส่องทั่วเวิ้งจักรวาลอันวังเวง
ไม่นานนัก ไกลออกไปในเวิ้งจักรวาล ร่างของเจียงผิงอันหวนปรากฏ กำไลทลายมิติบนแขนของเขาพริบพรายประกายเพริศพริ้ง
เขาจ่ายปราณเซียนทั้งหมดในตัวให้กับกำไลทลายมิติ หนีพ้นจากใจกลางแรงระเบิด
ขณะมองซากเรือศึกอันเปล่งประก
