บิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “จิ่วเม่ย หลานไปได้นมผงนี่มาจากไหน มันแพงมากเลยนะ แถมหายากอีกต่างหาก”อันจิ่วเม่ยยิ้มพลางตอบอย่างสบาย ๆ “หมิ่นเหลียนซินเอามาให้ค่ะ”ย่าอันพยักหน้าเบา ๆ ในใจนึกถึงยุวชนหญิงคนนั้น เธอจำได้ดีว่าอันจิ่วเม่ยชอบพูดคุยกับหมิ่นเหลียนซินเสมอ และดูเหมือนยุวชนหญิงคนนี้ก็หลานสาวเธอจะเอ็นดูไม่น้อยหลังพูดคุยกันเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็กลับเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารกลางวันต่อ ไม่นานหลังจากนั้น เสียงเรียกจากหน้าประตูก็ดังขึ้น อันจิ่วเม่ยเงี่ยหูฟังจากในครัวและได้ยินเสียงที่คุ้นเคย“สวัสดีค่ะคุณย่า ฉันมาหาอันจิ่วเม่ย พอดีเรามีนัดกันค่ะ”
ย่าอันที่เดินไปเปิดประตูพร้อมสุนัขทั้งสาม ต่างคนต่างต้อนรับหมิ่นเหลียนซินอย่างดี เจ้าหมาตัวน้อยถึงกับคลอเคลียอยู่ที่ขาเธอทำให้หมิ่นเหลียนซินแปลกใจ“เอ… ทำไมพวกมันถึงดูต้อนรับฉันขนาดนี้” เธออดคิดไม่ได้ว่าครั้งก่อนที่มาหา อันจิ่วเม่ยเป็นคนเชิญเธอเข้าบ้านเอง เจ้าหมาจึงไม่เห่า แต่ครั้งนี้กลับรู้จักและต้อนรับเธอราวกับคุ้นเคยกันย่าอันยิ้มพลางพูด “พวกมันรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนของจิ่วเม่ยน่ะสิเข้ามาก่อนเลย จิ่วเม่ยกำลังทำอาหารอยู่พอดี”หมิ่นเหลียนซินเดินเข้ามาในบ้านพร้อมล็อกประตูให้อย่างเรียบร้อย จากนั้นรีบไปประคองย่าอันกลับมานั่งที่ม้านั่งหน้าบ้าน“มา ๆ นั่งเล่นกับย่าก่อน เดี๋ยวจิ่วเม่ยก็เสร็จแล้วแหละ” ย่าอันพูดพลางยิ้ม“ขอบคุณค่ะคุณย่า พอดีว่าหนูมีเวลาพักช่วงนี้
