อยู่ในพื้นที่เก็บของแต่ไม่สามารถนำออกมาดื่มอย่างเปิดเผยได้ ตอนนี้ดีแล้ว เธอสามารถนำออกมาได้โดยอ้างเหตุผลนี้“ดีเลย ฉันจะได้ลองชิมดูว่ามันต่างจากนมข้าวบาร์เลย์ยังไงบ้าง!”หลังจากรับมาแล้ว เธอก็นำเต้าหู้ยี้หนึ่งชามไปให้ จากนั้นก็หยิบนมข้าวบาร์เลย์อีกหนึ่งกระปุกออกมา นมผงแพงกว่านมข้าวบาร์เลย์มาก และยังหาซื้อไม่ได้ในแถบนี้ อันจิ่วเม่ยไม่รู้สึกว่าของตอบแทนของเธอมีค่ามากนักแต่หมิ่นเหลียนซินไม่ยอมรับ เธอพูดว่า “ฉันไม่เอาหรอก มีเต้าหู้ยี้ก็พอแล้ว เต้าหู้ยี้นี่หอมจังเลย”
“โอ๊ย เอาไปเถอะ ๆ เต้าหู้ยี้น ้ามัหมาล่าเธอมาเอาเมื่อไหร่ก็ได้ตอนนี้บ้านฉันมีแต่ของพวกนี้เยอะแยะ อีกสักพักเต้าหู้ยี้ธรรมดาก็จะกินได้แล้ว ฉันจะเอาไปให้เธอพร้อมกัน”อันจิ่วเม่ยไม่มีท่าทีจะเก็บนมข้าวบาร์เลย์กลับ เธอพูดต่อว่า“ปกติเธอทำงานใช้แรงเยอะ ควรดื่มของดี ๆ พวกนี้เยอะ ๆ เพื่อบำรุงร่างกาย”“อ้อใช่ หมู่บ้านกำลังจะเปิดโรงงานทำเต้าหู้เธอจะไปไหม พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปให้รายชื่อกับผู้ใหญ่บ้าน ฉันจะเขียนชื่อเธอลงไปด้วยนะ”อันจิ่วเม่ยมองเธออย่างจริงจัง เด็กสาวคนนี้ตั้งแต่มาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธออยากสร้างประเทศจริง ๆ แต่ชีวิตในชนบทคงไม่เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้ ดังนั้นตอนนี้มีโอกาส แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยปาก อันจิ่วเม่ยก็อยากช่วยเหลือเธอหมิ่นเหลียนซินชัดเจนว่าเธอไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเอง เธอตกตะลึงไปชั่วขณะแล้วรีบอธ
