ิบาย “ฉันไม่ได้มาหาเธอเพราะเรื่องนี้…”“ฉันรู้” อันจิ่วเม่ยตัดบทเธอ พูดอย่างจริงจัง “ฉันเลยถามว่าคุณเต็มใจจะทำหรือเปล่า?”หมิ่นเหลียนซินคิดอย่างจริงจังแล้วก็ส่ายหัว ไม่ใช่เพราะเธอเรื่องมาก แต่เพราะเธอมีเหตุผลของตัวเอง
หมิ่นเหลียนซินพูดด้วยน ้าเสียงจริงจังว่า “ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน โรงงานเต้าหู้เป็นที่ทำงานที่ดีมาก งานไม่หนักแต่ได้คะแนนงานเต็ม แถมยังมั่นคง แต่ฉันรู้ว่าคุณกำลังมองหาลูกศิษย์ให้คุณย่า เพื่อสืบทอดฝีมือการทำเต้าหู้ต่อไป ซึ่งฉันไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับสิ่งนั้นฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ และหากมีโอกาส ฉันก็อยากจะจากไปดังนั้นฉันไม่อยากใช้โควตานี้ค่ะ”หลังจากหมิ่นเหลียนซินมาที่นี่ เธอต้องทำงานในทุ่งนาเป็นประจำ งานเกษตรกรรมที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด แตกต่างจากภาพในใจที่เธอเคยวาดฝันเกี่ยวกับการสร้างชนบทที่สวยงามเธอรู้ดีว่าคนอย่างอันจิ่วเม่ยเท่านั้นที่มีความสามารถและวิสัยทัศน์ในการเปลี่ยนแปลงชนบทได้อย่างแท้จริง ส่วนตัวเธอเองยังไม่พร้อมและไม่มีความสามารถถึงขนาดนั้น การอยู่ที่นี่จึงไม่ต่างอะไรจากการเสียเวลาในชีวิตของเธอด้วยเหตุนี้ หมิ่นเหลียนซินจึงตั้งใจที่จะหาโอกาสกลับไปสู่เมืองเธอเชื่อว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องจากที่นี่ไปอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้โควตานี้อันจิ่วเม่ยไม่คาดคิดว่าหมิ่นเหลียนซินจะมีความคิดแบบนี้ ซึ่งตรงกับความคิดของเธอเองโดยไม่ได้นัดหมาย ความจริงแล้ว หมิ่
