นเหลียนซินสามารถรับตำแหน่งนี้ไปก่อนชั่วคราว และมอบให้คนอื่นเมื่อเธอต้องจากไปในอนาคตก็ได้
แต่ทัศนคติที่ชัดเจนและตรงไปตรงมาของหมิ่นเหลียนซินนั้นทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกชื่นชมและชอบเธอมากอันจิ่วเม่ยพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงนุ่มนวลว่า“ฉันเข้าใจแล้ว แต่ถ้าอย่างนั้น ฉันจะขอให้ผู้นำหมู่บ้านจัดงานที่เบากว่านี้ให้คุณ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้นะ”“อืม ขอบคุณมาก!” หมิ่นเหลียนซินตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งหมิ่นเหลียนซินกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจและได้ยินอันจิ่วเม่ยพูดเบา ๆ ว่า“ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ค่อยดีนัก ถ้าคุณอยากกลับไป มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ถ้าคุณเชื่อฉัน ลองหาหนังสือเรียนมัธยมปลายมาอ่านดูแบบลับ ๆ ฉันมั่นใจว่ามันต้องเป็นประโยชน์กับคุณแน่นอน”คำพูดของอันจิ่วเม่ยฟังดูเหมือนคำแนะนำธรรมดา แต่ในใจเธอรู้ดีว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาเปิดอีกครั้ง แม้เธอจะไม่สามารถพูดเรื่องนี้ออกไปตรง ๆ ได้ แต่การแนะนำแบบนี้คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้ดวงตาของหมิ่นเหลียนซินเป็นประกายขึ้นมา แต่ก็หม่นลงในทันที เธอพูดว่า “จริง ๆ แล้วฉันเอาหนังสือมาด้วย แต่เพราะอยู่กับ
คนอื่น ฉันไม่กล้าเอาออกมา โดยเฉพาะฟางเจียวเหม่ยที่คอยจับตาดูฉันทุกวัน ฉันกลัวว่าเธอจะแอบค้นของฉันตอนที่ฉันไม่อยู่”จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากคิดแย่ ๆ กับคนอื่นขนาดนั้น แต่ฟางเจียวเหม่ยค
