คุณ ถ้าทำให้ฉันโกรธจริง ๆ ฉันจะไม่ให้โอกาสกลับตัวอีกเลย!”ก่อนการเลือก ผู้นำหมู่บ้านได้ตะโกนเตือนชาวบ้านทั้งหมด เพื่อเป็นการป้องกันล่วงหน้าอีกครั้ง หากยังมีใครก่อเรื่อง เขาจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆคนส่วนใหญ่ต่างดีใจ โห่ร้องด้วยความยินดี แม้แต่เมื่อรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านจะให้คะแนนงานแก่ย่าอันจิ่วเม่ย ก็ไม่มีใครคัดค้าน มีเพียง
คนส่วนน้อยที่เคยทำให้อันจิ่วเม่ยขุ่นเคือง และถูกเธอจดชื่อไว้ในบัญชีดำ ไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมการเลือกตั้ง จึงอดไม่ได้ที่จะพูดจาเสียดสี“ผู้นำหมู่บ้านเหวิน คุณก็บอกว่าพวกเราเป็นกลุ่มเดียวกัน ทำไมถึงไม่ให้พวกเราเข้าร่วมล่ะครับ! อีกอย่าง พวกเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอนี่ แค่คุยกันเล่น ๆ เท่านั้นเอง จะต้องถือสาหาความขนาดนี้เลยเหรอ?”“ใช่แล้ว พวกเราก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน จะมาถือสาอะไรมากมาย?นี่มันขี้งกเกินไปแล้ว ชัดเจนว่าเห็นพวกเราเป็นคนนอก!”เมื่อมีคนออกมาพูด คนอื่น ๆ ก็พากันพูดตาม กลับมากล่าวหาว่าอันจิ่วเม่ยขี้น้อยใจ บางคนถึงกับบอกว่าเหวินฟู่ปกป้องอันจิ่วเม่ยตลอดเวลาไม่สมเหตุสมผล ทำให้เหวินฟู่โกรธจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่“นี่มันบ้าไปแล้ว! ถ้าพวกแกไม่ใช่พวกคับแคบ ทำไมต้องไปนินทาลับหลังคนอื่นด้วย? รู้อย่างนี้แต่แรกก็ไม่ต้องทำ ตอนที่พวกแกแอบใส่ร้ายคนอื่นลับหลัง ไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาเลยหรือไง”“ตอนประชุมใหญ่ครั้งก่อน ฉันก็พูดไปแล้ว ถ้าพวกแกมีหู ก็น่าจะได้ยิน ตอนนี้ไม่มีโอกาสเข้าร่วมการ
