คัดเลือกก็มาหาเรื่องฉันอีกคิดว่าฉันเป็นคนใจดีอะไรนักหรือไง?”
ถ้าเป็นพวกแกล่ะ จะยอมสอนวิชาที่สืบทอดมาในครอบครัวให้กับคนที่ชอบนินทาและใส่ร้ายแกลับหลังหรือเปล่า?”“สิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ แกมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้คนอื่นทำ?สามีของอันจิ่วเม่ย ไปเป็นทหารปกป้องประเทศชาติ ส่วนเธอเองอยู่ในหมู่บ้าน นำพาพวกเราทั้งหมู่บ้านให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันบอกให้พวกแกรู้ไว้เลย ถ้าคิดจะรังแกอันจิ่วเม่ยกับย่าของเธอ! ข้ามศพฉันไปก่อน”เหวินฟู่โกรธจนหน้าแดง คำพูดอันทรงพลังของเขาดังก้องไปทั่วลานนวดข้าว สร้างความสะเทือนใจให้กับทุกคนที่อยู่ในที่นั้นย่าอันได้ยินผู้นำหมู่บ้านปกป้องหลานของเธอเป็น หัวใจของเธอรู้สึกซาบซึ้งใจ ขณะเดียวกันก็น ้าตาคลอ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังเพราะอันจิ่วเม่ยมีความสามารถ พวกเธอทั้งสองคนสามารถยืนหยัดอย่างสง่างามในหมู่บ้านได้ และไม่มีใครกล้ารังแกพวกเธออีกต่อไปเมื่อผู้นำหมู่บ้านพูดเช่นนั้น ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก กลัวว่าถ้าพูดมากเกินไป ครั้งหน้าอาจจะไม่ได้รับโอกาสดี ๆ แบบนี้อีกเนื่องจากเป็นการเรียนที่ต้องใช้ฝีมือ อันจิ่วเม่ยคิดว่าไม่ควรตัดสินใจเลือกคนแบบสุ่ม ๆ จึงบอกกับเหวินฟู่ว่าพรุ่งนี้จะส่งรายชื่อไปให้
หัวหน้าหมู่บ้านตกลง แล้วสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกลับไป จากนั้นเขาก็เริ่มพิจารณาว่าจะเลือกบ้านร้างของครอบครัวไหนมาทำเป็นโรงงานเต้าหู้อันจิ่วเม่ยพาย่ากลับบ้าน แต่มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญตามมาด้วย
