พูดว่า “พี่ชายตื่นแล้วเหรอ? หิวไหม ฉันเอาของกินมาด้วยนะ!”พูดจบ โดยไม่รอให้ตอบ เธอก็วางงานถักไหมพรมลงแล้วไปหยิบของกินในตะกร้ามีขนมปังใส่เนื้อหนึ่งชิ้น แผ่นหนึ่งชิ้นและเหยือกนมข้าวสาลีหนึ่งใบมองดูอาหารอร่อยที่ถูกยัดใส่มือ ฉีหลิวเหว่ยกลืนน ้าลาย มองดูใบหน้าของอันจิ่วเม่ยอย่างละเอียด จำได้ว่านี่คือน้องสาวของตัวเองอันจิ่วเม่ยเขาถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดว่า “อันจิ่วเม่ย ขอบคุณนะพ่อแม่กับเมียฉันล่ะ”เขาไม่ได้พบอันจิ่วเม่ยมาหลายปีแล้ว ในความทรงจำของเขาเธอยังคงเป็นเพียงเด็กสาวร่างเล็กผอมบาง ดูอ่อนแอและน่าสงสารแต่เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอกลับเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมใบหน้าของเธอมีน ้ามีนวล สีหน้าดูสดใสกว่าเดิม
รอยยิ้มของอันจิ่วเม่ยในวันนี้ช่างเจิดจ้ายิ่งกว่าที่เขาเคยเห็นมานั่นทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ดูเหมือนว่าน้องสาวของเขาจะมีชีวิตที่ดีและสุขสบายขึ้น แบบนี้แม่ก็คงไม่ต้องคอยเป็นห่วงเธออีกต่อไปแล้วแต่พอตื่นขึ้นมาไม่เห็นคนคุ้นเคย ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างอยากรู้สถานการณ์ของพวกเขาอย่างเร่งด่วน“พี่ชายอย่าเพิ่งรีบร้อน กินอะไรก่อนแล้วฉันจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง”ฉีหลิวเหว่ยพยักหน้า จริง ๆ แล้วก็หิวอยู่ อาหารในมือก็หอมมากไม่ทันได้ดูให้ละเอียดก็กัดเข้าไปอย่างแรงเนื้อ มีเนื้อด้วย!หอมจริงๆ!อันจิ่วเม่ยไม่ทันสังเกตเห็นความตกใจของฉีหลิวเหว่ย พูดด้วยน ้าเสียงสงบแต่จริงจังว่า “ป้ากับลุงพาพี่มาโรงพย
