ายปี น ้าใจของพวกเขาได้รับการจดจำอย่างแท้จริงเขากับหนิงเหอต่างจดจำความช่วยเหลือจากอันจิ่วเม่ยไว้ในใจเช่นกัน ฉีเหวินหยางตั้งมั่นว่า เมื่ออาการบาดเจ็บของลูกชายหายดีแล้ว เขาจะเข้าป่าเพื่อหาอะไรดี ๆ มาตอบแทนความมีน ้าใจของอันจิ่วเม่ยให้สมกับสิ่งที่เธอมอบให้พวกเขาสองสามีภรรยาถือขนมปังในมือ แต่ก็ยังไม่กล้ากัด พวกเขาห่อมันด้วยกระดาษน ้ามันแล้วเก็บไว้ในอก รอจนหิวจริง ๆ ค่อยกินอย่างไรก็ตาม แม้ทั้งคู่จะได้กินเพียงชิ้นเดียวเพื่อประทังความหิวอันจิ่วเม่ยก็ไม่ได้บังคับให้พวกเขารับเพิ่ม เธอหยิบกระติกน ้าทหารออกมาส่งให้ พร้อมพูดด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน
“ถ้างั้นดื่มน ้าร้อนอุ่น ๆ บ้างนะคะ จะได้เพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย ช่วงนี้อากาศเย็นมาก ระวังจะไม่สบายเอาได้”สองสามีภรรยาคิดว่าในกระติกมีเพียงน ้าร้อนธรรมดา จึงไม่ได้ปฏิเสธ พวกเขารับมาดื่มคนละอึก ด้วยความเกรงใจ กลัวว่าปากของตัวเองจะไม่สะอาด จึงเว้นระยะเล็กน้อยขณะดื่มแทนที่จะดื่มจากปากกระติกโดยตรงแต่ทันทีที่น ้าร้อนเข้าปาก กลิ่นหอมหวานที่อบอวลกลับทำให้พวกเขาตะลึง นี่ไม่ใช่น ้าร้อนธรรมดา แต่เป็นนมข้าวบาร์เลย์สองสามีภรรยายังจำได้ดีว่าเมื่อวานนี้ อันจิ่วเม่ยเพิ่งให้พวกเขานำกระป๋องนมข้าวบาร์เลย์กลับไปสองกระป๋อง ผู้ใหญ่ในบ้านพวกเขาเสียดายจนไม่กล้าดื่มเอง แต่ชงเพียงแก้วเดียวให้เด็ก ๆ ในบ้านแบ่งกันดื่ม กลิ่นหอมหวานนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เพราะมันอบอวลไปท
