ั้นหเหรอ?หลัวลี่เซียนยิ้มเยาะที่มุมปาก ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ ตอนที่เคยเป็นลูกน้องฉัน เธอไม่ได้ทำตัวแบบนี้นี่เธอยกคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน ้าเสียงเย็นชาและแฝงอำนาจ“เธอจะหยิ่งยโสยังไงก็คงไม่เท่าคุณ รองหัวหน้าอย่างคุณนี่แหละ ถ้าคุณอยากก้าวหน้าไปอีกขั้น ก็ควรใส่ใจเรื่องนี้ให้มาก ๆ หน่อย ถ้าฉันพอใจ เรื่องตำแหน่งอะไร ๆ ก็คุยกันได้ เข้าใจไหม?”คำพูดของหลัวลี่เซียนแฝงนัยยะชัดเจน กงหยางซื่อที่ติดอยู่ในตำแหน่งรองหัวหน้านี้มาหลายปี พยายามเท่าไรก็ยังไม่สามารถเลื่อนขั้นได้ ตลอดเวลาต้องอยู่ใต้บังคับบัญชาของพานซินหรง ซึ่งเป็นปมในใจเขามาโดยตลอด
เมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนเป็นคำใบ้จากหลัวลี่เซียน สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นยินดีทันที เขาตอบรับอย่างเร่งรีบ “คุณหลัวลี่เซียนเรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง!”หลัวลี่เซียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นท่าทางของเธอ แต่เธอก็ตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน ้าเสียงเฉียบขาด“อีกอย่าง ผู้หญิงบ้านนอกคนนั้น จับตาดูเธอไว้ให้ดี ไม่ว่าเธอจะคิดทำอะไร อย่าให้เธอสมหวังเด็ดขาด เข้าใจไหม?”คำสั่งนี้ทำให้กงหยางซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ยินข่าวลือว่าอันจิ่วเม่ยกับพานซินหรงกำลังร่วมมือกันทำอะไรบางอย่าง เขาส่งคนไปสืบแต่กลับไม่พบข้อมูลใด ๆ ชัดเจนว่าพานซินหรงตั้งใจปกปิดเรื่องนี้จากเขาในฐานะที่ทั้งสองคนมีการแข่งขันกันอยู่แล้ว การไม่บอกข้อมูลซึ่งกันและกันจ
