“แล้วเมื่อกี้ที่หน้าประตูโรงงาน ผมแค่พูดกับเธอไม่กี่คำ เธอก็ตบหน้าผมทันที ไม่มีมารยาทเลยสักนิด หัวหน้าอย่าได้หลงเชื่อเธอเด็ดขาดนะครับ!”ตอนนี้กงหยางซื่อตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่สนใจว่าอันจิ่วเม่ยจะนั่งอยู่ข้างในเลย พูดถึงเธอในแง่ลบต่อหน้า หวังว่าหัวหน้าของเขาจะไล่อันจิ่วเม่ยออกไปเดี๋ยวนี้อันจิ่วเม่ยไม่ได้พูดมาก เพียงแค่นั่งเงียบ ๆ เธอเชื่อว่าพานซินหรงจะให้คำอธิบายแก่เธอได้พานซินหรงหันมามองอันจิ่วเม่ยแวบหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของเด็กสาวยังคงปกติ ตรงกันข้ามกับกงหยางซื่อที่ดูไม่น่าไว้ใจ เธอมองกงหยางซื่ออย่างจริงจังและพูดว่า“เรื่องก่อนหน้านี้ฉันได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว นายเป็นผู้ชายตัวโตแท้ ๆ แต่กลับมาหาเรื่องเด็กสาวคนนี้ ทำให้โรงอาหารของโรงงานเราไม่มีผักสดมาระยะหนึ่งแล้ว ฉันยังไม่ทันได้เอาเรื่องนาย นายกลับมาหาเรื่องเองซะงั้น?”“กงหยางซื่อ นายเป็นถึงรองหัวหน้าควรจะมีเหตุผลมากกว่านี้สิคนอื่น ๆ ต่างชื่นชมสหายอันจิ่วเม่ย มีแต่นายที่ชี้หน้าด่าเด็กสาวคนนี้นายคิดว่าสิ่งที่นายทำมันเหมาะสมไหม?”
“ฉันบอกนายเลยนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร วันนี้นายต้องไปเจรจาความร่วมมือกับสหกรณ์ พรุ่งนี้เช้าโรงงานของเราต้องมีผักสดให้ได้ ไม่งั้นฉันจะรายงานพฤติกรรมของนายขึ้นไป ส่วนจะลงโทษอย่างไร ก็แล้วแต่ผู้บังคับบัญชาเหนือขึ้นไปจะตัดสิน”ในด้านหนึ่ง อันจิ่วเม่ยเองก็เป็นผู้มีพระคุณของพานซินหรง อีกด้านหนึ่ง ทั้งสองเพิ่งตกลงร่วมมือ
