กัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดเธอก็ต้องออกหน้าแทนอันจิ่วเม่ยเพื่อแสดงความจริงใจกงหยางซื่อเบิกตาโพลง เขารู้ว่าสองคนนี้รู้จักกัน แต่ไม่คิดว่าพานซินหงจะไม่ให้เกียรติเขาถึงขนาดนี้เพื่อหญิงสาวบ้านนอกอย่างอันจิ่วเม่ยคน ๆ นั้นไม่ได้บอกหรอกหรือว่าอันจิ่วเม่ยเป็นแค่สาวบ้านนอกที่ไม่มีความสามารถอะไร?ทำไมถึงได้ทั้งพัฒนาหมู่บ้านและรู้จักกับหัวหน้าเขาด้วย แบบนี้เขาจะทำอย่างไรดี?“แต่เมื่อกี้เธอยังตบหน้าผมที่หน้าประตูโรงงานเลยนะ! หัวหน้าจะปกป้องเธอเหรอครับ!”กงหยางซื่อโกรธมาก จ้องมองอันจิ่วเม่ยราวกับอยากจะแทงทะลุตัวเธอไปเลยเรื่องการทำร้ายร่างกายนี้ พานซินหรงไม่ทราบรายละเอียด เธอมองไปที่อันจิ่วเม่ย หวังว่าหญิงสาวจะให้คำอธิบายแก่เธอ
อันจิ่วเม่ยก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง เมื่อเห็นสายตาของพานซินหรงมองมา เธอจึงอธิบายว่า “เมื่อสักครู่ที่หน้าประตู รองหัวหน้ามาจับมือฉัน ฉันสลัดไม่หลุด จึงต้องลงมือ พี่ซินหรงก็รู้ว่าฉันแต่งงานแล้ว การกระทำของรองหัวหน้าแบบนี้ไม่เหมาะสมเลย”พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็ก้มหน้าลง ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก สายตาของพานซินหรงที่มองกงหยางซื่อก็เปลี่ยนไปแล้วกงหยางซื่ออธิบายอย่างจนใจ “ผมแค่อยากคุยกับเธอ เธอไม่ฟังผมก็เลยต้องจับตัวเธอไว้…”กงหยางซื่อกัดฟันกรอด เขาไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลย แต่ยายเด็กบ้านั่นกลับใส่ร้ายเขา ต่อให้กระโดดลงแม่น ้าก็ล้างไม่สะอาดพานซินหรงขมวดคิ้วแน่นขึ้น “เธอไม่อยากคุยกับนายแล้ว นายยัง
